17 Haziran 2017

Kırık Çiçekten Çıkarımla

Çok sevdiğim bir kitabım var, sevdiğim diyorum ama okumadım daha. Bir gün hastaneden çıktım gidip onu aldım, eve dönünce de bir çiçeğe rastladım kapının önünde ve aldım... Eve çıkar çıkmaz kitabı kurcaladım ve Oğuz Atay'dan sevdiğim bir alıntıya rastladım; hal böyle olunca dedim bari bu çiçeği bu sayfaya koyayım...

Aylar sonra bu akşam içimden geldi açtım o sayfayı, güzelce kurumuş çiçek; elime almak istedim ve olan oldu, kırıldı ortadan ikiye... Yine kızdım kendime, ister kazayla ister başka türlü olsun bir çiçeği bile kırmadan duramadım, yine kötü bir niyetim yoktu, yalnızca elime almak, dokunmak istemiştim. Onun da sonu arkadaşlıklarım gibi oldu, benim yüzümden... Bir işaret mi ki bu? Yani belki de benim o minik, güzel arkadaşım ne yazık ki bu defa haksızdır, benim kendimi affedesim yokken kim neden yanında istesin beni? Belli mi olur belki de Allah katından bir mesajdı bu, "Sen istediğin kadar masum ol, daima her şeyi ve herkesi kıracaksın!" demekti, bundan sonra kimsenin hayatına hiçbir suretle girmemem için bir işaretti. Zannedersem bu benim lanetim, ne yazık ki süper kahraman muhabbetinde olduğu gibi de değil, en ufak bir yararı yok ve kesinlikle havalı falan değil! Bazen kendimi sivil bir terörist gibi hissediyorum insan yüreklerine karşı; polisim yalnızlık, askerim hüzün...
O kadar çok istemediğim şeyler ben yapıyormuşum gibi oluveriyor ki kendimden nefret etmeye beş kala uykudan ve ağrıdan sızıveriyorum en aşağılık ayyaşlara misilleme niyetine.

Keşke bir çarem olsaydı, her şeyi koysaydım yoluna; kendi kendime yaşama cesaretini gösterebilsem dahi bundan sonra, cesareti değil acısı yoruyor zaten beni, acı dediysem de en çok üzmüşlüğün acısı ve buna giden ama aslında gitmemesi gereken, kendiliğinden kararmış onca güzel sebep...
Ben de üzüldüm tamam, beni de çok üzdüler hatta neler neler oldu ama bana en çok kendi kırdığım çiçekler dokunur; sorarım size, ben gibi adamın mezarına dikensiz çiçek mi konur!

Abrakadabra

Şu sihirli sözcük olayına oldum olası tavım, o söz her ne ise onu söylersin kapı açılır, bilmem ne olur falan...

Kötülükten dahasını getirmedim diye kimseye
Gitmeye yeltenecek oldum yeni baştan
Sonra dedim kendime, başımıza ne geldiyse
Değmeyecek birine değer verip değenlerden gittik diye

Şimdiki durum da ona benziyor esasen... Ya böyle konuşuyorsun falan tamam mı, ama işte bir şey eksik; sanki sihirli bir sözcük varmış da onu söylesen her şey düzelecekmiş gibi. Ne peki bu sözcük? Aradım, hem de çok aradım, o olduğunu düşündüğüm tüm sözcükleri bir bir sıraladım hatta lakin bulamadım... Belki de yanılıyorum ama sözünü dinlemediğim vakit hep kaybettiğim bir dostum, yine öyle olan ama şimdi aramıza kör karanlıklar girmiş bir dostum için "Seni yanında görmek, konuşmak istiyordur; onu iyileştirmen yahut eskiye dönmeniz için sana fırsat veriyordur." diyor, yani kendi kadar güzel konuşuyor dostum. Yine de buna inanmaktan da kaçınasım geliyor, çünkü gerçek değilse -ki üzgünüm bana öyle geliyor- bir hicranı daha omuzlamaya hazır değilim... Diyorum ya ahali, konuşuyoruz ediyoruz, tek bir sihirli laf varmış da o söylense birbirimizin boynuna sarılacakmışız gibi; belki de bana öyle geliyor, her şey genelde bana öyle gelmiş oluyor zaten, endişem de bundan ya işte...

Abrakadabra mıdır ne karın ağrısıysa
Söylemezsem namım eşittir kadavraya
Bağırıp ağlasam bütün Ankara'ya
Artık kalır mı dersin üzüldüğüm kâr yanıma

İnşallah bu defa yanılmıyorumdur, beş altı senelik bir arkadaşlığın yitip gitmesini onun ta içerisinden seyretmek öyle kitaplarda anlatıldığı kadar edebi değil, bilakis berbat bir durum. Üç yol var şimdi, biri sonsuz karanlık -ki bu yolun kıyısında hissetmem ürkütüyor beni tıpkı ölüm gibi- diğeri benim bulup söyleyeceğim sihirli sözcük yahut cümle ve öteki ise hepsinden daha acıklı, belki olması gereken fakat pek de maruz kalmak istemediğim bir ihtimal: Onun dökülmesi... İçinde biriken her ne ise, ister kızgınlık, ister üzgünlük, ister sevgi; dökülmesi çok üzücü olacak, çünkü ikimizi de üzen bir şey yaptık, kısmen doğru alenen yanlış, biraz o biraz ben. Olacak mı dersiniz bu? Kısa bir fırtına kopup fetret devri son bulacak mı Alptuğ'un hayatında? Dökülmeyişi ürkütüyor işte beni, seven insan dökülür çünkü, tıpkı benim bir önceki yazıda italik olarak alıntıladığım mesajımda olduğu gibi; ben hep kendimi sorguladım zaten, daima -şuan dahi- kendimi suçladım, bu da hepten tuzu biberi olurdu.

Bu yazı burada biter
Kısa kestim çünkü
Bir cevap bulmam gerekir
Kendimden beter

Umarım haklıdır arkadaşım, haksızsa atınız beni denizlere ve dönüp bakmayınız.

16 Haziran 2017

Dost Döküntüsü

"Yastığa başını koyduğunda boğazı şişmeyen bizden değildir." "demezdi" anneannem, bense tam olarak bundan bahsediyorum. Bende olur mesela, gariptir az evvel ağlamışcasına hafiften ağrır ve şişer nedense...
Benim bir lafim var bu arada, "Kıyamayanlara karşı, kıymık olup batan var." diye, olur ya bir yerde lazım olur, uzun bir sessizliğin ardından çıkartıp vurursunuz masaya. Bağışlayın beni, galiba biraz gevşeğim, zira ameliyat ağrılarımın dindiği ve dost acımın bir kere daha zirve yaptığı bir anın içinden ateşim yükselerek yakmaktayım bu satırcıkların canını.

Tam da buraya bir Volkan Konak yakışırdı, zaten her Türkün kendini karadenizli hissettiği bir zaman dilimi bulunur... Hani diyor ya "Yazma ile tükenmez ha bu benum dertlerum...", aha da o hesap işte. Şimdi özelimi açacağım az, açmazsam çıldıracağım...

Neden o mesajı attın ki? Sanki umrundaydım. Kaç defa düşündün beni o günden sonra? Ben seni her gün (mecaz falan değil), hatta üzüntüden yaralarım çıktı ve bana kanser olacaksın diye fırça attılar. Sen de benim gibi üzüldün mü ettiğin sözlere, güya seni hiç düşünmedim ama şu yatakta acıdan kıvranırken bile aklımda olanlar vardı. Kendimi o kadar çok suçladım ki, bugün de gelmiş diyorsun onun senle alakası yoktu. Ben ne yapıyorum? Aptal gibi tekrar tekrar özür diliyorum, hazırım çünkü her şeyi unutmaya; kötü bir şey yaptığında defol dedim diye (o da kırgınlıktan) aylarca acı çektiğimi. Neyse, sana iyi geceler, mutlusun belli ki, arkadaşların falan var; ben zaten bugüne kadar hepinize mutsuzluktan ötesini veremedim... Son bir itirafım: Tek derdim aşk değildi benim asla, üzülürsünüz diye saklamıştım her şeyi, hangi akla hizmetse işte...Sadece çok az benim yerime koysan yeterdi kendini be... Böyle yazdığıma bakma ne kızgınım ne bir şey... Suçlamıyorum seni kendime kızıyorum, seni hep seveceğim.

İşin en garibi de şudur ki dostlar, ben bir de oturdum kendi kendime sevindim aklımca, bitti dedim herhalde artık, söz dedim her şeyi unutacağım, hatta o adı kimselere lazım olmaması gereken kıza olan nefretimi bile gömeceğim falan... Boşa hayal kurmuşum her zaman olduğu gibi, sonradan ayıktım; lan belki de şu eski de olsa dostum olan kadının bana o mesajı atmasının falan tek sebebi acımasıydı, belki de gözünde yalnızca hasta bir hatalıydım sürekli özür dileyen... Onu bunu bilmem de insan dilediği onlarca özürden birini işitmeyi istiyor açıkçası, bu kadarını da çok görmeyin bana, benim ona dediklerim onun bana dediklerinin yanında tüy dahi etmezken üstelik. Bütün dünyanın benim mi hatası? Yüzde yüz ben mi suçluyum yine her şeyde olduğu gibi, yoksa yüzde biri dahi ağır mı geliyor onlara hatayı kabullenmenin... Benim de inanasım zerre yok öyle düşündüğüne ama olabilir, zaten afedersiniz fakat bu hayatta en çok konduramadıklarımız koyup geçmiyor mu bize? Öyle ki şimdi tüm bunları bana acı çektirmek için yaptığını da düşünsem yeri, çünkü düşüncelerime yön vermemi sağlayacak ne buri var ne bir şey, bu bilinmezlikte, özellikle de kurguyla bu kadar arası iyi olan bir adam hem de bu kırgınlık ile her şeyde bir mantık bulup her şeye hak verebilir, yanlış mıyım dostlar? Sonra da dersiniz ki bu neden delirdi, bazıları çıkar der ki o zaten öyleydi. Demem o ki beni yalnızca ve yalnızca cezası kabahatinden misliyle pahalıya patlamışlar anlar, neyse ki ülkemiz bu konuda da kalp kırıklıklarında da epey revaçta, hatta tahminimce tıpkı saç ejtirmeye gelen kadar acı çekmeye gelen de bir turist kafilemiz mevcuttur, bunu Türkiye'de yazılmış çince bir duvar yazısına binaen söylüyorum.

Neden geldin neden böylesin be canım insan, sana canım demek beni şuan kendime karşı utandırsa da kızdırsa da aslen zerre kifayetsiz, zannedersem dostluk böyle bitmek bilmez bir şey. Biliyorum bunun sonu yine bana acı, yine dönüp başını gidersin ama n'apalım eski dostum, öyle ya da böyle dostsun işte. Ağrılarım başlar kesmek zorunda kalırım burda, daha ne diyebilirim ki zaten...

İşte sayın okuyucu,
Tam burda hal kalmadı,
Bitti.

09 Haziran 2017

İki Nevi İç Döküntüsü

Çok fazla seçeneğe açık olanların ne idüğü belirsiz çaresizliği, umursanmadıklarının mutluluğuna belki kendinin dahi haberi olmayacağı denli uzaktan şahit olup durdukça insancık, ya dinginleşiyor ya da dingilleşiyor ama hangisi çözemedim... Ama bir yerden sonra istemediği kesin, ne gerçeğin farkına varılmasını, ne basit bir özrü, ne edenin bulmasını, ne de sabrettiğine kavuşmayı... Bazıları hakkı olmayanı alır, bazıları şanslıdır ki hakkını zamanında alır, bazıları da hem haklarını biriktirir uzun uzuna hem de alamaz asla. Asla'ya varana kadar asla olup olmadığını bilmemenin verdiği hem bir yaşam kaynağı hem de bir ümitsizlik böylesine çapak misali belirginken daha iyi anlarsın, içinden geçenin de bir önemi yoktur. Doğrusu nedir bu noktada? Elbette ki kalan tek cepheyi kalkındırmak, her ne kadar gittikçe ürpertici bir hal alsa da yeniden başlamak, başkalarıyla... Bu noktada paranoya hem biraz kaçınılmaz hem de kesinlikle en lazım olmayan şey aslında; aynısını beklemesen karşıdan, çıplak gibi temkinsiz durmanın kötülüğü, aynısı olacakmış gibi yaklaşırsan da karşıya, iki taraflı bir eziyet. Buna razı değiliz yanlış mıyım? Eziyete yani, tekrardan ve yerli ya da yersiz olduğu belli olmayan...

Güller gibi açacağız demiyorum bak, yine de açmaktan ümidi kesip vazgeçmeyeceğiz filizlenmekten. Evvel de dediğim gibi, varsayalım istediğimiz an öldürecek bizi Allah, e o zaman n'olacak? O kişiler belki üzülecek, buysa en ama en fazla bir hafta, dahası değil; onların da çok azı diyecek hatalıydık, diyenlerinse eksiksiz tamamı çok geçmeden kılıfına uyduracak vicdan azabını. Olan bize olacak yani aslan parçası, bundansa, bu aptal pes etmişliktense gözlerine bata bata nefes almanın huzuru eminim daha başka olacak er geç... Er geç bizi de anlamaya gayret eden, bizim de yanımızda dikilen bir kitle bulunacak ve bu defa ne biz eski hataları tekrarlayacağız, ne de onlar eskilerin bize olan yanlışlarını...
Geçen gün bir arkadaşımdan yaşadığı tartışmayı dinliyordum, verdiğim tepkilere karşılık "Ya sen nasıl bu kadar hoşgörülü olabiliyorsun?" dedi ve ben de düşündüm...

Artık olduğum bu adam fevkalade anlayışlı, her şeyin bilinmedik bir açıklaması olabildiğine kanaat getirebilen, her konuda salt olarak karşı tarafı anlamaya yönelik davranabilen, son derece sakin bir adam. Ben bu adamı olmak için hiç uğraşmadım, biraz ezilmek yetti, biraz iftiraya uğratılmak, biraz yalnız bırakılmak, bolca yargılanmak yetti de arttı... Değiştim ben, herkesin "Ben değiştim" diyerek s***irip gitmesine inatla ben de "Değiştim ben" dedim ve pamuk gibi bir adam oldum. Olmasam da olurdu, yakıp yıkardım da her yeri, kimseye diyecek tek kelime etmeyi reva göstermeyecek denli haklı olmayı becerirdim ama... Aması ben artık soğumam, isteseler de mutlu edemezler beni, isteseler de eskisi gibi olmam sevgi dolu... Bunlar benim sevgime çelme taktılar...
Onlar için hasta olacağıma (gerçek anlamda) kendi adıma başarısız bir devrim yapmayı yeğlerim, kaldı ki en başından beri yaptığım şey de tam olarak bu. Elbet bize de özen gösteren bir güruh çıkar gelir, elbet o vakit biz de onların kıymetini biliriz, elbet her şey baştan başlar, rayına oturur, su durulur ve belki de birkaç ceset bulunur, geçmişin bu defa gerçekten ölmeyi becerebilmiş çürük ve ehemmiyetsiz bir izi.

Başkaları için ölmek bitti,
Kendin için yaşamak vakti, bambaşkalarıyla...

08 Haziran 2017

Bir Nevi İç Döküntüsü

İnsanın içine dokunuyor be arkadaş, kadere isyan falan değil ama ne bileyim. Çok mutlu onlar, onlar işte, bu halimde payı olanlar. Halim mi? Stresten saçımda saçkıran mı çıkmamış, vücudumun başka yerlerinde başka şeyler mi olmamış; daha bir de önümde bi'ameliyat ve de bi'ameliyat ihtimali, birkaç doktor kontrolü ve bir tedavi süreci, koca ve zor bi'sene, büyük iki sınav var... Onlarsa çok mutlu, yeni dostları, sevgilileri (yani güya onları seven insanlar) vesaire derken beni niçin akıllarına getirsinler di'mi? Kabul ben istedim bunu, onlar mutlu olsun yeter ki de ben her şeye razıyım diyen de bendim; ama işte... İnsan hesaba asla katmaz ki mutluluğunu istediği insanların bir gün büyük bir zevkle onun içine edeceklerini; bunlardan birkaçı eski dostum, biri lanet eski sevgilim, gerçi sevgili de ne demekse, hatun zaten beni asla sevmemiş...
Ben bir kitapta okumuştum, bir Murat Menteş kitabı; bi'ekip vardı abi o kitapta, belli bir miktar para karşılığı, senin gerçekten haklı olduğuna kanaat getirdikten sonra seni üzen insanlardan senin öcünü alıyorlardı, öldürmek hariç her şekilde. İşte bugün kendime bunu sordum, böyle bir ekip olsa, deseler ki ücretsiz olarak biz sizin hakkınızı tayin edeceğiz, acaba kabul eder miydim diye. Cevabı bulmam kısa sürdü, hayır!

Sosyal medyama bakınca hiç de o kadar üzgün durmuyorum,
Belki ben de sizin gibi "göründüğüm gibi olmadığım" zaman aklımdan düşersiniz diye

Ben sadece oturup üzülmesini bilirim bilmem kaç senelik dostluklarıma, ben sadece üzülmeyi bilirim hiçbir halttan habersiz "Beni tek seven oydu." diye yıllarca gururla sayıkladığım ismin anlamsızlığına... Bakmayın şimdi böyle konuştuğuma, aylardır kendimi suçladım sadece her şey için, onlar beni suçlamanın bense kendimi suçlamanın kılıfını çok kolay buluyorduk çünkü. Anladım ki onu o çocuktan ben ayırmadım, zaten ayrılma kafasında olan o aptal çocuk beni ateşe attı; "eski" arkadaşımı da anlıyorum tabii, yıkıldı demektense "Alptuğ yıktı" demek kolay geldi, madem öyle, öyle de devam etsin bakalım. Eski sevgilime gelince, ona buradan bir lanet olsun muhakkak... Ya tamam kendi söyledi iyi biri olmadığını ve bunları hak etmediğini her şeye tamam, sadece sevdiği kişinin onu sevmesinin cesaretiyle ve eminim ki büyük de bir zevk duyarak beni böcek misali ezmesi, daha doğrusu ezmeleri katlanılır şey değil...
Hepsinin beni bırakabilmek için bir seçeneği hep oldu, birilerinin diğer arkadaşları vardı, birinin onu seven (ancak benimkiyle kıyaslanmazsa sevmek tabi bu) onlarca kişisi vardı; gömmeleri çok kolay oldu beni, onlara tutundular, onlar onlara belki benim vicdan azabımı unutturdu belki de hiç çekmediler, onlar onları pohpohladı, aman dedi, boşver dedi, o zaten öyle biriydi dedi...
Kimse tutup bana sormadı, kimse oturup düşünmedi, boşverebiliyorlardı çünkü başka şeyleri vardı. Benim yoktu işte, benim bir sevdiğim kadın vardı ve acı bir şekilde tecrübe ettim ki seviyor olduğum halinden evrenlerce uzaktı; bir de dostlarım vardı, güya onları düşünmediğim, bir solukta tereddütsüz beni koyvermiş dostlarım; meğer roller değişikmiş, onlar düşünmüyormuş beni. Ben her an onları düşündüm, her an herkesi düşündüm ama hiç belli etmedim; şu naçiz vücudumu kesiklere bulasınlar isterlerse, fırlatıp atsınlar bilmem ne yapsınlar hiçbir şey onlardan daha önemli değildi, o yüzden onlara bu dertlerin zerresinden bahsetmedim ve onlar da bu yüzen beni işi gücü edebiyat olan, hiçbir şey umurunda olmayan bir adam gibi damgaladılar. Ulan inanacağım da, vücudumda stresten ve üzüntüden türeyen şeylerin haddi hesabı yok be!

Kollardan kollara koşan kadın kadar,
Dostlarım da sevmemiş beni;
Alışkındım olmasına,
Öğrenmeseydim keşke...

O gece neden öldürmediniz beni? Daha kolay olurdu abim, vallahi de billahi de direnmezdim, çağırsaydınız bir yere buluşalım diye de ben aval aval etrafa bakınırken soksaydınız bıçağı boğazımın arkadan önüne; bu kadar mı caniydiniz ki beni sağ bıraktınız, bu kadar mı insafsızdınız ki hiç titremedi vicdanınız?! En çok da bana yazıklar olsun asıl, kabahatin dik alası her zamanki gibi (sizin beni inandırdığınız üzere) yine bende. Lidar'ın dediği gibi "Öfkeliyim evet. Genelde öfkeliyim. Çünkü çok ayıp ettiler bana. Açık verdim çünkü en baştan, her şeye inanabilen bir salak olduğumu hiç saklayamadım. Ve tanıdığım neredeyse herkes bu özürümü acımasızca kullandı. Ve sen de, üzgünüm ama sen de farklı değilsin…" Yani hatam o ki umdum, iyilik umdum, güzellik umdum bilmem ne umdum, bir de siz bana kızınca oturdum özür diledim günlerce hayvan gibi, işte en çok buna yazıklar olsun. Çünkü bana dönüp bakan herkes içi parçalandığından yahut onları öfkeye boğacağımı bildiklerinden olsa gerek, bir Allah'ın kulu da çıkıp "Hepsi seni başkalarına tercih etti gerizekalı!" demedi. En üzüldüğüm kısım da şudur ki benim başkam yok; okuyucularım var, hatrı sayılır onca abim, ablam ve de bir ailem var ama dostluk benim için en derin şeydi, bir aşk iki dostluk öyleydi ve maşallah ikisini de söke söke aldınız...

Ben hep bir dostum ya da sevdiğim için ölmeyi falan hayal ederdim,
Hayalimi kısmen gerçekleştirdiğiniz için sağolun, kısmen olduğu içinse Allah belanızı versin.

Aferin, alkış! Bravo! Başardınız beni süründürmeyi! Bana kalsa ben kıyamayacağım yine biliyorum, o yüzden Allah'ım n'olursun sen benim gözyaşlarımı onların mutluluğuna teslim etme, n'olur artık bir tutam gün yüzü... Ayrıca fırsatını buluran onlara şu mesajı da ulaştır lütfen; eğer bir gün yedi yirmi dört etrafına söven, herkese mümkün olduğunca kaba davranan vesaire bir Alptuğ görürlerse sakın ha kınamasınlar, beni bu hale onlar getirdi, mümkünse o işi gücü şiir olan, daima herkesin iyiliğini gözeten, onlara belli etmeden içten içe onlar için fazlaca, çok fazlaca dertlenen Alptuğ'u aramasınlar. O Alptuğ taşındı, buralarda yapamazdı... Ah bir an olsun aklımdan çıksa o günler, herkesin canı cehenneme diyebilsem ama diyemem, sanki kendime ayıp ediyorum gibi gelir. Şimdi okula yeni çocuklar gelecek mesela, ufaktan tembihlerim kendime uzun zamandır "Aman ha ne birisiyle dost ol ne birisine aşık." diye; ben hep yalnızdım, bu yalnızlık benden eski, anlaşılan varmış da bir bildiği...