Çekiliyorum okuyucu; sudaki aksimden, parmak izlerimden, titreyen nefesimden, göz yaşlarımın belli belirsiz sesinden, kalbime çivili boşluktan, suskunluk garantili gecelerden, düşünmek ile adli bir vaka halini alan sevgiden; çiçekten, kelebekten, benim olmayanı anımsatan her ince ve "buna değen" şeyden, zarafetten, gülümsemelerden, sıcak kalplerden, bana bakan bakmayan gözlerden, bir kumar halini almış beklentilerden, yokuş aşağı iyimserlikten, kalbime batırılan izmaritten, gerçeğin acı soğuğundan, bilmekten işte sevilmediğimi onca ve nihayetinde O'nca doludizgin...

Sizin olsun bahçeler, iyi ve iç ısıtan şeyler o vakit, ben ıslak toprakta unutulmuş bir çukur, içinde kuru bir yaprak, ortasında bir kırık; oturmuyorum iyi şeylerle, uyuşmuyorum, sen şahitsin, denedim olmuyorum, kaybetmektense artık kayboluyorum ki kalan her şey gibi, tüm ben gibi bu da okunmayacak biliyorum, en iyi ihtimalle artık bir önemi kalmayana dek ki, kötü anlamda söylüyorum bunu da.

Vur ki vurulmamış olayım, kendime getirme çek götür beni, daha da gelmeyelim olma mı? Havası suyu hem eskidi buraların, hem değil eskisi gibi. İşte ben bugün ellerimden başlayarak paramparça olurken, en yalın ağıtımı bırakıyorum sana: Böyle olsun istemezdim.

Hep tam buradaydım ulaşmak isteyene

Aziz bir leke gibi kandan kedere

Perde kalktı gözümden, işte gece

Ben ki yine tek başıma, kırık hece

Tek zırhı ince göğsü olan bir adamım

Ve bu kez içeriden geldi kurşun

İtiraf etmeli, ne ben varım uzundur

Ne kimse, ne kimse, ne kimse.

En çok da o değil. Hiç.

İşte şimdi, olmayan şeyler kadar güçlüyüm

Onun kadar değil hala, ne acı.

Yansıması eskiyor kaderin düşerken hayli alçak uçurumdan

Aynısa da günler birbirinin, utanmadan büyüyor insan

Hep yolu düşlesem de gitmeyi hiç istemediğimi,

Yolda olmanın bariz bir ayrılık da gerektirdiğini

Kabul etmeyi, kabul etmeyi, neticede kabul olmayı

Ben de bilmem nasıl göze aldım sevmeyi

İhmal mi etseydim cebimde çiçek bulundurmayı,

Her pencereden ısrarla dışarı bakmayı,

"Sevgiden sigaralar" sarıp ısrarla yanmayı,

En ufak çarpıntıda baştan başlamayı,

Hayır efendim, onca şeyden sonra taze kalmayı.

Eski bana hiç benzemiyorum da, bu defa

Ucunu mu kaçırıyorum ince umutların sahi

Ben ki kalın bir kitap denli korkulan açılmaya

Oysa yarısı resimli, yalnızlık antolojisi

Maharetten ileri, kendimle karıştırırım herkesi

Her susuş, vurulan siyah bir duvar boyası sanki

Bilen bilir nereden bu güleçliğe geldiğimi

Eskiden çok güçlü, çok iyimser, çok renkliyim ama belki

Her karanlık hala biraz tanıdık gelir uzaktan, sahi.

Neyse ki bir suç değil bırakmak kendini, başkasını da etkilemiyor kaldı ki. Ömrüm koca bir çekilmeler tarihi, ara sıra da olsa pay aldığımı sandığım her beyaz sayfayla biraz ıslak vedalaşırız ne yalan söyleyeyim.

Kendine merhametin öyle zor bir yanı var, insan istiyor ki yaşadıkları birer kefaret biçimini alsın, ben de bugün esen esmeyen tüm rüzgarların inisiyatif ve vicdanlarıyla sınırlı kılıyorum akıbetimi ne olmuş yani.

Her daim direksiyonunda olmamalı kendinin, bazen arka koltukta gitmeli, bazen kapamalı kontak; hem hangi yol nereye varıyor sanki, var mı tamamlanmak diye bir şey, olması da o denli gerek mi?

Çekilmek de erdemdir, konuşmadığın her masadan, oturduğun arka sıra sinema koltuğundan... Hiç orda olmamış gibi izsiz-sessiz gitmek, zaten hissedilmemekken üstelik sorun; o kadar temizdir ki, ah o beklentiler, "olsaydı"lar kilitli olmasa göğüse.

Okkalı bir tembih gibi kalkıyorum her sabah tek bir güne, tutunduklarımı bırakmak üzerine.

Hiç yakın olmamış iki insan gibiyim, evet ikisi de

Belki kendime mahçubum, belki daha ne

İliklemek isterdim duygularımı ve tembihlemek kendimi

Razı gelebilmek dönüp gidebilmeye, evet bu kez de.

İşte ben de bilip bilmeden, her neyi-kimi kaybettiysem

Kalbime kazılı, soğumuş bir yangın boşluğu kadar

Ağır ve anlamlı beklentilerimi koyup cebime 

Hep bir ağızdan susuyorum ki doğrusu bu kalacak hep

Düştüm işte benzerim bir gölgeye, yine ben yine gece

Yalnızlık, yeterince olmamak belki de 

Adımı unuttuğum bir ayna içinde kaybolsam

Kırıksam da her yerimden.