30 Kasım 2016

Rastlantı ve Umut

Benim gibi düşük ihtimallere inanma düşkünü insanların gittikçe çoğaldığını görmekteyim gün be gün, bununla birlikte ve bundan dolayı da diğerlerinin iyi ya da kötü niyetle bizlerin üzerinde bilinçli bilinçsiz kurdukları baskı da çoğalıyor, en basitinden benim o kadını, o bilinmez, var olduğu yahut olacağı muallak kadını senelerdir mutlak sadakatle bekleyişimi ele alabiliriz; bunu direkt ifade edenler gibi etmeyen hatta aksini düşündüğünü söyleyenlerin bile hakkımda hissettikleri üç aşağı beş yukarı aynı; boş şeyler peşinde koşmaktan tut da, akılsızca davranmak, avunmak, kendini kandırmak falan filan işte...
Nereye getireceğim lafı; bugün, üstelik tam benim de onlara hak verip vermemek konusunda uzun bir düşünüş sürecimin ortasında biriyle tanıştım, muhtemelen bu yazıyı okuyacaktır, fakat bağışlasın gün biraz karışık geçti, ismini unuttum haliyle. Neyse... Bizim okuldan beni okuyan, Twitter'da karşılaştığımız fakat hiç rastlamadığım biri. Şaşırdım açıkçası, ben ki semtimde bile bir tane dahi bulunduğunuz bu edebiyat çukuru siteye girmiş yahut girecek birinin olduğuna zerre ihtimal vermezdim, bu kişinin okulumdan olması, okul dışından dahi ortak arkadaşlarımız olması ve vesaire pek çok alakasız şeyin bir araya gelip bir bütün oluşturması çok etkileyiciydi, uzun zaman sonra kadere bir defa daha şapka çıkarttım...

Hayatın kesişimlerini seviyorum ne diyebilirim, hayatları, insanları, durumları, duyguları, düşünceleri falan kesiştirmesi ve bunlardan yeni bir oluşum doğmasını benzersiz; en sevdiğim örnek olarak senaryo mesela, bir durum etrafında toplanan birkaç karakter, her karakterin diğer her biri için ayrı duygu, düşünce ve davranışı, tüm bunların yanı sıra karakterlerden bağımsız olup biten sürprizler ve karakterlerin istisnasız her birinin buna her defasında iyi kötü bir şekilde adapte olup daima canlı ve yeni bir düzenle bilinmez serüvene doğru yol alabilmeleri. Bu örneği senaryo olarak nitelendirmeseydim de sorun olmazdı gerçi, hayat da böyle değil mi sanki? En tutkunç yanı bu, tutkunç diye bir kelime olmadığını bilmeme rağmen bile öyle...

Eminim ki bu da bir işaretti, tüm bunların ben bu konuyu, uzun lafın kısası "Boşluklardan manalar mı uyduruyorum ya da gerçekten olmayacak şeylere mi inanıyorum?" sorusunu kendime sorarken. Net bir yalanlamaydı bu, hayalperest, gerçekdışı ve ayakları yere basmayan biri oluşumu da aynı şekilde yalanladı kader, yine pek çok insan için tatmin edici olmayacak lakin benim için keskin bir şekilde, zaten o yüzden ben işte...
Kader hala benim dilimden anlıyor demek, başından beri anladığını ben de biliyordum ama insanların ve biraz da aklımın haksız olmayan kuruntularından kendi kendimi deli ilan etmiştim biraz biraz, öyle gerektiğini hissetmiştim çünkü; düzendeki tek bozukluk olduğum fikrine kapılmış ve şu anda kendimden bekleyemeyeceğim bir olgunlukla hata bende diye "güya" düzelmenin, düzgünün yoluna sapmıştım. Ama ben işte, belki de ben olmanın en güzel yanı bu olsa gerek; o yola sapsam bile, içimde o olmadığı için yine olması gereken geldi başa, umuttan kaçamadım. Kaçamayacağımı zaten biliyordum, ama belki de herkesin hayatında en az bir defa olduğu üzere, bile bile ancak bilmiyormuş gibi denedim, çok doğal bir şekilde, ardından da geri döndüm kendime. Kuruntularım yok mu?var, ancak yetişkin sayılabilecek bir Alptuğ Dağ'ın aksiyonu kesilmez zaten, alıştınız siz bile...

Yazımızın konusu buydu ve tam burada bitti, ancak bahsetmek istediğim bir iki detay daha mevcut; her ne kadar istatistiklerde tıklama sayılarını, ülkeleri vesaireyi görseniz dahi yorumlar ve sosyal medya hariç sizi okuyan birine rastlamayınca az da olsa kalıyor duvara yazıyormuş hissi; ancak belki bu da gereklidir, rahat yazmak için, üstü kapalı yazmak adına gerçekliği ve en önemlisi samimiyeti zedelememek için. Bu paragraf, bir okuyanıma rastladığım için artık eskisi kadar rahat, gerçek ve samimi yazmayacağım anlamına mı geliyor? Saçmalamayın efendim, aklımdan bir cümle geçiyordu, dedim bari burada dursun; buyrun bir şeyler dinleyin, tatlı da var isterseniz...

29 Kasım 2016

Kadınlı Geçmiş ve Kadın

Bir kadına bir başkasından söz etmek, bir günah gibi, özellikle de mevzubahis olan eski sevdiğiniz kadınsa ve bahsettiğiniz kişi de onu sevmemeye çalıştığınız ve ondan sonra bir başkasını da sevmediğiniz, sırf sevdiği biri olduğunu bildiğiniz için -o zamanlar- uzak durmaya çabaladığınız fakat elbette ki beceremediğiniz biri ise eğer...
O istedi, benim yahut kaderin bunda hiç suçu yoktu bu defa; anlat dedi nedir hikayen, ben de onu diğer herkesten yakın bulduğum için anlattım olanı biteni, bütün eski defterleri, şuan tanıyor olduğu o eski kadın dahil her şeyi. Fakat araya sıkıştıramadım onu hala seviyor olduğumu, ona bunları anlattığımı fakat içim ona ait olduğu için ve içten içe o kötü kadını bile ne kadar sevdiğimi bilirse belki bana daha farklı bir ısınabilir, ne bileyim bir şans verebilir falan diye; boşa çıkacağına benim, beynimin ve kalbimin ziyadesiyle hemfikir olduğu masum, çocukça bir umutla işte... İmkansızdı, olmazdı falan filan, bin yılın her zamanki hikayesi bütün destursuzluğuyla yine hayatımın tam ortasında durmakta, ben buna alıştım dahi üstelik, zor bela da olsa ve artık beni nemrutlaştırmaya da başlasa. Lakin aklımda belirmek için hücum etmiş soru işaretleriyse, iyiye mi kötüye mi alamet olduğunu saptayamadığım çok güzel bir açık bulup kanıma girmeyi başardı uzun zaman sonra...

O bana neden bunu sordu? Buna nezaketen diyebilirsiniz, ancak o arada derdim olduğu izlenimi vesaire bir şey vermiyordum, lafın gelişi değil gerçekten merak etmişti, belli ki benim aşka bakışımı, falanımı filanımı, gelmişimi geçmişimi öğrenmek istemişti; fakat yine söylüyorum ki böyle olup olmadığına değin el ile tutulur bir şeyim yok, son dört senedir elle tutulur hiçbir şeyim yok, ama orası ayrı bir tartışma konusu. Hadi onun bana bunu soruşunu izbe sokak araları gibi bir kenarda unutulmaya mahkum bırakabilsek bile canı yanmış bir kadın edasıyla, ben bunu neden yaptım, gerçekten ne geçiyordu bilinçaltımdan, size demin sıraladıklarımdan da çarpıcı ne vardı? Bir şey vardı onu hissediyorum, kendini tanıyacak kadar başbaşa kalmış insanlar hissederler, boş kuruntuları da çoktur fakat bu sefer öyle değil gibi, hissediyorum işte...
Söyleyemediklerime yanarım ben şimdi teker teker, içimde kalanlara, etik olmayanlara, söylenmeyecek fakat yazık olmuşlara, en dolusundan bir hatta birkaç "Seni seviyorum!"u birden kifayetsiz kılacak tek kelimelik cümlelere, onbinlerce hatta yüzbinlerce satırlara, onun bunları bilmeyecek oluşuna, bilişinden aramızda doğabilecek türlü kötü duruma... Yanayım yanayım, ateşlerde yanayım...

Ah, cesaretim tam ama keşke, keşke o tünelin ucunda bir çıkış olduğunu bana ifade edebilecek en ufak niteliğim olsaydı cebimin bir köşesinde; hem kendime, hem ona, hem dünyaya, hem de aşka bu kadar mahçup hissedip en ufak bir fotoğraf karesinde dahi o mahmurluğu barındırmak zorunda kalmasaydım suratımda, yalnızlığımı doğurduğunu düşündüğüm... Tüm bunları yekten söylemek ne güzel, tıpkı o gün olduğu gibi; ama adı üstünde o gün işte, ya devamı da o gün gibi olursa; sevdiği biri olursa, arkadaş kalmaya yeniden devam edersek yanisi, hatta onu bile beceremezsek artık -yine benim yüzümden üstelik- ve bütün bağımız koparsa; bir daha olursa, gündelik ve bambaşka konulardan, hatta özellikle de uykudan uzun uzun bahsedişlerimizden bile mesajlarda, o kadar mutsuz olursam ki keyif bile alamazsam... Dün en sevdiğim kadına yaralarımı açtım ben, belki size ve herkese de açtım; ama yaramı açtığım kadının, üstüne üstlük diğerinin aksine zerre kendi payı olmaksızın bir yaram, hem de daha derin bir yaram olmasına seyirci kalırsam oturup yine böyle uzun ve aptalca yazmaktan başka ne yaparım diye düşünüyorum, bunun bile bir cevabı yok...
Çok karışık oldu özür dilerim, siz bir de içimi düşünün; yahut boşverin, kaçmasın neşeniz...

Üçüncü, son ve de zor bir soru olarak; ben neden ona sormadım?
Bu bahsettiğim gerekçelerden ve biraz da burada bahsetmem doğru olmayacaklardan ötürü ben anlattım belki, ama o anlatır mıydı? Şimdiden sonra sormaya kalksam o aslında meraktan öldüğüm lakin onu sıkıştırma korkusuyla asla yeltenmeyi dahi aklımdan geçiremediğim o soruyu, tatmin edici bir cevap alabilir miyim? Tatmin edici işte, ona unutturabileceğim bir geçmiş, bütün kötü anılar, onu mutlu edebilmek için bir yol falan... Hoş o benim gibi de değil zaten, daima mutlu daima da enerjik, kimseyle en ufak husumetini duymadım; ama bir önceki yazımın konusunu, yani insanların göründüğü gibi olmayabilecek geçmişlerini de göz önünde bulundurunca kafam allak bullak oluyor...

Bu yazının bir sonuç bölümü yok, peki şaşırdık mı? elbette hayır. Şimdi ben bu yazının bana sunmuş olacağı tek şey olan içimi dökmüşlüğün rahatlığıyla bir daha, hatta bin daha düşüneyim olan biteni, sizse gündelik hayatınıza kaldığınız yerden devam edin en iyisi...

28 Kasım 2016

İstinaden

Bir arkadaşın aşırı acıklı, bir o kadar da bok hikayesine denk düştüm bugün, aklımda da bazı şeyler belirdi; bu arkadaş militarist falan bir adam, kırk yıl düşünseniz aşk ile meşk ile zerre alaka kuramayacağınız ölçüde bir adam, kendi de böyle ifade eder zaten. Neyse efendim, bu adamın öyle bir hikayesi var ki, yaşanmayacak bir şey değil, hatta yaşanma olasılığı çağımızda hayli fazla; ancak bir o kadar gerçek, bir o kadar acı, bir o kadar beklenmeyen...
Burada anlatacak halim yok lakin kafanızdaki manasız abartılar ve fazladan soru işaretleri giderilsin diye hayli yetersiz bir kelime olarak "aldatılmak" var bugün de masada...

Etkisinde kaldığımı itiraf etmemek olmaz, benim eski halim biraz, biraz yaşadıklarım, biraz yaşayamadıklarım ve biraz da yaşamamak adına bazı şeyleri yapmadığım... Ancak asıl takıldığım nokta şu;

Bunca şey olup biterken, etraftan örneklerini duyarken hatta şahit olurken, hatta ve hatta bu kadar olmasa bile daha da iyi olmayan tonla şey yaşamışken halen neye istinaden polyannamtrak bir umudum var?! Kendime çok aptal göründüm açıkçası bugün, her ne kadar doğru yolda olduğumu söyleyen belki yüzden fazla kişiyi toplayabilecek dahi olsam bu his tıpkı bir doğum lekesi gibi belirginleşti ruhumda ve evet, sanırım en doğru tanım bu. Yok neymiş gün gelecek bizim gibi seven bir kadın çıkacakmış, bizi sevecekmiş, şiiri sevecekmiş, bizden mutluluk duyacakmış, eksiğini bizimle giderecekmiş, cana can olacakmış falan da filan. Çok beklerim di'mi? açık söyleyin canım, biz bizeyiz şurada; evet diyin çok beklersin, çok ama çok beklersin, beklersin ama gelmez diyin; iyisi mi siz bugün bana bütün "ama"lı cümleleri bir arada söyleyin, haklı bulmaya yakınım çünkü, acıtmayacaktır...

Hayaller falan ama, buna ego diyenlerin de ağzına etmekle birlikte diyorum ki biz gibisi yok, olmayacak; kadınlara suç atmayayım ama yok... Biz kıyıda köşede kalmış, en izbe, en metruk, en yalnız, en dokunulmayan, en bilinmeyen, bilinmek de istenmeyen, tercih edilmeyen, düşünülmeyen, varlığına değin herhangi bir yönelimde ısrarla bulunulmayan, pek güler yüzü, hayata tutunur yanı kalmamış ama öyle de gözükürse temelli işlerin kötüye gideceğini bilen, bolca da mecburiyetten rol icabı her şey yolunda gibi yapan yalnız, yapayalnız, bir şeyler yazan, sürekli ve kendi kendine -mecburen- edebiyat yapan, çıkış yolu olarak da var olmayan, olacağı da meçhul olan bir bilinmeyenin yine bilinmeyen gelme ihtimaline dayanaraktan onu beklemek ve de yalnızca gelmesi halinde onu şaşırtmamak adına istikametini bozmamış, yoldan çıkmamış, elinde yalnızca biraz edebiyat, güzel sevmeler ve en iyi beklemeler bulunan pek kimi kimsesi olmayan, aklındaki en büyük sorulardan ikisi "benim eksiğim ne?" ve "nerede hata yaptım?" benzeri şeyler olan cevapsız kimseleriz, bizden ne beklersiniz?

Şimdi inanmamak da vardı bir dehliz dibinde, kin tutmak vardı aşka sevgiye, kadına hatta insana bile; yapsaydık da ağzını açamazdı kimse, durduramazdı bile. Bunun nedeni ya akıllanmamış olmamdır, ya da hala, tüm zorluklara rağmen doğru yolda olduğum; inşallah ilki değildir, zira ilki demek, boşa geçmiş ve geçecek bir ömür anlamına gelir; bence gelir, sence gelir, onca gelir, bunca gelir, kısmen gelir, beklediğimiz aşk gelmemiş ve gelmeyecektir ama o gelir işte... Kim bilir, belki de portakalı olmasa bile mandalinayı soymuş, baş ucuma koymak suretiyle bir yalan uydurmuşumdur, duma duma dum da, asıl soru şu; bunun yalanlığını yahut gerçekliğini bana kim, daha da önemlisi ne zaman kanıtlayacak?

Pek de iyi sebeplerim yok inanmak için, inanmamak içinse dolu birkaç hafriyat kamyonu kadar; yalnızım da zaten, yekten demekteyim ki beni, ama önce bahsettiğim o arkadaşı yanlış kuruntulara, yargılara kapıldığımıza inandırıp bizi eski benliğimize kavuşturacak birileri yok, ama olsun, çünkü onun hiç umut, heves yahut beklentisi, benimse fazla zamanım kalmadı direnecek, acı ama gerçek...

18 Kasım 2016

Köprücük Kemiği

Köprücük kemiği diye bir gerçek var yahu, bence bir kadının en zarif, en naif, en utangaç, en gerçek ve en de ölümcül yanı işte bu ve ister inanın ister inkar edin lakin ben ömrümün belli başlı bir müddetini buna konsantre geçirmeyi dilerdim. Zaten bir gözler bir de köprücük kemiği içi güzel kadının benliğini dışa vurmaya elverişli şeyler, köprücük kemiği be abi, konum itibariyle aldığı bütün nefeslere, yutkunamadığı tüm heveslere yakın olan en sert tabakası kadının, bazılarının kalbi gibi... Köprücük kemiği benim için hakikaten ayrı nedense, dönüp baktığın zaman kalbe doğru içe göçük biraz, hele ki zayıf kadınlarda; sanki "Ulan işte gel burası boş!" der gibi ama bana güvenmeyin yine de siz, çünkü çoğu zaman ya dolu ya da ölü olur kalp ki söz konusu bir kadınsa...
Sanırım yetişkin bir insanın en yumuşak yeri köprücük kemiği civarı, kalbe yönelen o alan; hiç birinin köprücük kemiğine dokundunuz mu? ben de öyle, zaten olmaz ki, herkesin köprücük kemiği kendine hastır, biri sizi göğsüne yaslamadığı takdirde. Üstelik tam da bu yüzden herhangi bir hareketin üzerinde gelir sarılmak, başını göğsüne yaslamak ve vesaire, köprücük kemiğinin ilahiyatıyla alakadar bu mevzu. Köprücük kemiğinden öpmek var bi'de ama bu biraz daha omuza ilişkin tabi; ayrıca kusuruma bakmayın ne olur, üzerimden kibar anatomiler geçmiş gibi bugün, belki asla inanmayacak olduğum evrim dahi geçmiş olabilir şahsen...

Yine de aklınızda bulunsun, bir gün bir kadın gelir de köprücük kemiğinin hürriyetini sizin elinize bırakmaya karar verirse onu bırakmayın derim; gözler çoğu zaman güzel ve daha da fazla zaman aldatıcı olabilir, ancak köprücük kemiği de yine bir o kadar güzelken aldatıcı değildir, köprücük kemiğinden etkilendiğiniz bir kadının sizi yanıltma ihtimali fazla değildir, kaldı ki çok masum da bir nokta olmasına karşın kadınlar da yalnızca tek bir kişiyle paylaşır köprücük kemiğinin hafifliğini ve onun vücudunu koruyuşunu temsil eden sertliğini; bir anlamda "Kendimi sana emanet ediyorum, beni manen de fikren de sar sarmala, en içten ve en yumuşak yanım sanayken en sert yanım da ikimiz için" demek olabilir, bunu nereden mi biliyorum? çoğu kadın belirsiz suskunluklar sergilemek varken böylesine uzun bir cümleyle vakit kaybetmektense köprücük kemiğine dokunmayı tercih edecektir, bu sadece bir his...
Köprücük kemiği bir çocuğun hatta bebeğin bütün hayatıdır, korumacı, masum, sade, tutarlı, tatlı ve huzur verici. Bu bağlamda insanoğlunun böylesine kendini bilmez, bir başkasını sevmez olduğu saçma sapan bir çağda idealleri toplumdan biraz farklı düşmüş bir lise öğrencisinin bir kemiğe dair yazdığı iki paragraflık yazı birilerinin içinde hoşluk uyandırabiliyorsa; kelimelerin ardına sığınan biraz sevmek, şiir ve benzeri şeylere düşkün bizlerin çıkış noktası da ancak birbirimizi köprücük kemiklerimizin mahsunluğunda tanıyıp yine tam orada kaybolmak olabilir ancak, n'olur olsun...

15 Kasım 2016

Ah İnsanlar

Bazen sen birilerinin yerine hangi dağı devireyim diye düşünürsün, onlar da aksine bağışlamak için bir adım bekler karşısındakini; bu aşkın bir etkisi mi, yoksa ilahi bir güç mü onlardaki bilmem ama, köpek gibi saygı duyduğum kesin evet. Dilerim hiç mi hiç kaybolmasın, lakin çok da hüzün verici; sanki sen görüyorsun da af yanı olmadığını konunun, o görmeyecek her defasında, acı sonsuza değin sürecek gibi. Şom bir ağız biçimi olarak her dediğinde haklı çıkmak, lakin bunu demesem eksilirdim sanırım kendi kendime. İnsanlar nasıl bu kadar iyisiniz ve başınıza neden bu kadar kötülük geliyor, benim neden sizi düşündüğümüyse ne ben ne de siz sorgulayamayız ne kadar da istesek. Sizin kadar belki sizden daha fazla düşünceliyim ben siz hususunda çoğu zaman lakin yine siz kadar da merhametli değilim ben yine siz konusunda ve bilmekteyim ki her ikisinin de kötü yanları mevcut...
Ah insanlar, hani şu gerçekten iyi olanlar, iyiliği tam manasıyla olsun olmasın hak edenler; elimde olsa hepinizi bulsam, önce mutsuzlardan başlasam, elimden geldiğince mutlu etmeye, ardından mutsuzluk sebeplerini ortadan kaldırmaya ve tekrarlanmaması için bu gibi bir sebebin onları mutsuzluğa sürükleyebilmesine psikolojik olarak engel olsam. Geceyi öldürsem, kötüleri öldürsem, onlara zarar versem ve sizi tüm bunların dışında tutabilsem. Her birinizin gözyaşını silebilsem, her birinizi dinlemek, sarılmak, sırtını sıvazlamak, ufacık da olsa gülümsemek için fırsatım olsa, yalnız bırakmasam hiç birinizi, elimden geldiğince kusursuz hissettirebilsem, her şey yolunda kafasına büründürebilsem sizleri. En başta kadın ve çocukları, terkedilmişleri, sevilmemişleri, anlanmamışları, anlamazdan gelinmişleri, yalnızlık gibi şeylere mahkum edilmişleri, karşılık bulmamışları, hiç sırrını paylaşamamışları, yüzü gülmemiş, saygı görmemişleri falan herkesi toplayabilsem, hepiniz için en iyisi elimden gelse ve bunu yapsam. Yapsam ve sıra bir gün de bana gelse, gelmezse de razıyım...
Hepinize bir faydam dokunsa.

Size olan sevgim ve merhametim gibi kötü şeylerin sorumlularına karşı da fiziki, maddi ve hukuki sınırsız gücüm olsa keşke ama yok, hepsinin korkularının üzerine gitsem, hepsine sizlerin durumuna düştüklerini hissettirsem her an fakat düşürmesem, sizinle empati kurabilmeleri için zalim bir köprü olsam, yaksam-yıksam illallah dedirtsem her şeyi yapabilsem ve hıncımı, mümkünse de sizlerin ahını alıp işin büyük kısmını elbet Allah'a bıraksam, sizlerse içi rahatlasa ancak benim onca vahşiye, sinsiye, pisliğe ve tasvire dilimin el vermediği kötüye karşı onların dilinden vermiş olduğum cevapları asla bilmeseniz. Korkarsınız o zaman benden biliyorum, ne büyük ahmaklık ki benim salabildiğim tek korku da budur, iyi insanlara, kafamdaki iyilikten türeyen sinirliliğimle birleşerek saldığım aslında masum olan o korku; işte aynısını olması gerekenlere yaşatabilseydim dünyanın en azından bu kadar böyle bir yer olmayacağını size garanti edebilirdim, uzun zamandır Allah'tan tek olmasa da büyük temennilerimden biri de bu...
Ah insanlar isteyen inansın istemeyen inkar etsin, bu metnin tamamını yazmayı gerektirecek ve öngörecek yaşanmışlıklara harcadığım ve harcayacağım sevgi ve şefkati biraz dışarı gösterebilseydim, kimin iyi kimin kötü olduğunu bilmeyişimin sonucu olarak gardımı alırcasına öne sürmeseydim bu temkin, endişe ve hüzün dolu öfkeli yüzümü, kim bilir belki de sizler için dilediğim şeylere ben sahiptim, en başta da yalnız olmamak belki pek çok anlamda. Yine de pişman mıyım değilim, nedeniniyse ne bilirim ne düşünürüm...
Ah iyi insanlar haklarınızı helal edin tek tek benim için, ben dediklerimin ne kadar çoğunu yapabilirsem o kadar iyi, n'olur beni bilgilendirin işinize yaradığımda, ben öyle akıllı kompleksli aptal bencillerden değilim ki başkalarını düşünmek benim önceliğim olmasın; hem ben zaten benim işte, biliyoruz, biliyorsunuz, bildiğiniz kadar artık. Kaldı ki o kadar da tuhaf olmamalı birileri için kendinden daha fazla endişelenmek, çünkü kendin kendinesindir fakat çoğu zaman bir başkası için elin kolun bağlıdır, zaten öyle olmasa bu size olmasını istediğimi yazdıklarımdan fazlasını memnuniyetle gerçekleştirmiştim. Tam olarak bu eli kolu bağlı olmak işte, benimle zerre ilgisi bile olmasa durumun, bu bana çok müşkül geliyor; dünyadaysa benim gibi hisseden çok az olsun birilerinin varlığına inancım tam, yazmaya biraz da bu teşvik ediyor, bulun beni dostlar, haksız mıyım söyleyin...