Yansıması eskiyor kaderin düşerken hayli alçak uçurumdan

Aynısa da günler birbirinin, utanmadan büyüyor insan

Hep yolu düşlesem de gitmeyi hiç istemediğimi,

Yolda olmanın bariz bir ayrılık da gerektirdiğini

Kabul etmeyi, kabul etmeyi, neticede kabul olmayı

Ben de bilmem nasıl göze aldım sevmeyi

İhmal mi etseydim cebimde çiçek bulundurmayı,

Her pencereden ısrarla dışarı bakmayı,

"Sevgiden sigaralar" sarıp ısrarla yanmayı,

En ufak çarpıntıda baştan başlamayı,

Hayır efendim, onca şeyden sonra taze kalmayı.

Eski bana hiç benzemiyorum da, bu defa

Ucunu mu kaçırıyorum ince umutların sahi

Ben ki kalın bir kitap denli korkulan açılmaya

Oysa yarısı resimli, yalnızlık antolojisi

Maharetten ileri, kendimle karıştırırım herkesi

Her susuş, vurulan siyah bir duvar boyası sanki

Bilen bilir nereden bu güleçliğe geldiğimi

Eskiden çok güçlü, çok iyimser, çok renkliyim ama belki

Her karanlık hala biraz tanıdık gelir uzaktan, sahi.