Neyse ki bir suç değil bırakmak kendini, başkasını da etkilemiyor kaldı ki. Ömrüm koca bir çekilmeler tarihi, ara sıra da olsa pay aldığımı sandığım her beyaz sayfayla biraz ıslak vedalaşırız ne yalan söyleyeyim.

Kendine merhametin öyle zor bir yanı var, insan istiyor ki yaşadıkları birer kefaret biçimini alsın, ben de bugün esen esmeyen tüm rüzgarların inisiyatif ve vicdanlarıyla sınırlı kılıyorum akıbetimi ne olmuş yani.

Her daim direksiyonunda olmamalı kendinin, bazen arka koltukta gitmeli, bazen kapamalı kontak; hem hangi yol nereye varıyor sanki, var mı tamamlanmak diye bir şey, olması da o denli gerek mi?

Çekilmek de erdemdir, konuşmadığın her masadan, oturduğun arka sıra sinema koltuğundan... Hiç orda olmamış gibi izsiz-sessiz gitmek, zaten hissedilmemekken üstelik sorun; o kadar temizdir ki, ah o beklentiler, "olsaydı"lar kilitli olmasa göğüse.

Okkalı bir tembih gibi kalkıyorum her sabah tek bir güne, tutunduklarımı bırakmak üzerine.