Afedersin ama artık oldum gibi be okuyucu, ki bunu ne yüksek bir yerden, ne bağırarak söylüyorum inan ki. İzimi duymadığın iki ayda çok şey oldu; sevdiğim güzel, kıymetli büyüklerin kayıplarından tut, bir pranga gibi taşıdığım bazı işlerden sıyrıldığım, yirmi beş yıllık evimden taşındığım... Neyse süreci boşver de, kendimi buldum artık, içimden gelen şeyleri yapıyorum ve içimden bir şeyler geliyor artık yani en önemlisi; hala yalnız mıyım, evet yapayalnızım ama ne bileyim kimseyi özlemiyorum, bazı şeylerin burukluğu benimle birlikte taşınmadı sanırım, "ben de yalnızım yani ne yapayım, hep öyleydim" diyor ve bunu mavi gözlü olmakla bir tutuyorum. Ha zaten artık yakınlık da kuramıyorum, alıştığımdan mıdır nedir oturmuyor üstüme, tek başınalığımı arıyorum hemen; hüznüm esasen, geçmişten gelen bir yakınlığım olmsmasında en çok, çocukluk arkadaşları ve yakın dostlar, arkadaş grupları gibi herkesin hayatında sanki otomatik var olan şeyler... Bir burukluk o işte.

Bazı şarkılar vardı mesela dinleyemediğim, yine aynı şeyleri hatırlatıyorsalar da bana, en yüksekten çalın diyorum artık; biliyorum ki hüzünlü olmamak değil iyi olmak, iyi şeylerin yaşanması bile değil, al kan içinde dahi -ki değiliz- kıymetini bilmek, o hiç ve hala yaşamayı beceremediğim anın olmasa da, öyle böyle kendin olmanın.

Ben yine eski ben, kendi çapında debeleniyorum bir başıma, kendi kendime bir şeyler yapıyorum, deniyorum, çalışıyorum ve bu ya hani aslında yaşamak... Tadını aldıkça tutunuyorum, bir karşılığı olmaksızın hatta tüm desteksizliklerime ve konuşulmasına rağmen ardımdan; yanımda olmayan kalabalığın kötü anlamda arkamda olması artık sadece mizah duygumu güçlendiren bir güldürü unsurundan ibaret.

Bir akşam üstüyüm artık, günün bitimi değil ışıkların açılışı konulu; kimse davetli değil, kapıysa kilitsiz hatta var bile değil; uğranmayacağı bilinen ama zaten uğransa kuru pastası yetmeyecek kendi halinde, sessiz bir parti gibiyim. Yalnız önüme bakıyorum, bir şey olup olmayacağını umursamaksızın, yaşlı bir vakurluk çöktü, saçımla doğru orantılı azaldı kederim ve yapabilmeye başladım, genel olarak işte.

Ne kadar da kolay yapıyorlar yahu, kapıyı açan selamı veren ilişmeye kalkıyor hayatıma; hele hele son zamanlarda artık içimde katılaşma yoluna giden gerginlik ve sinirin aksine, oldukça seyreltilmiş hatta şakalı-komikli tepkiler veriyorum buna karşılık, onlar bile "Niye böyle sert yapıyorsun?" gibisinden sorgulanıyor. Acaba niye Allah Allah?

Maşallah birilerinden çelmeyi yiyen ilk fırsatta bana koşuyor, her ay ansızın bir gece yarısı geçmişten biri damlıyor, sanki hiçbir şey yaşanmamış gibi sıcak bir selam umuyor bir de, alamadığı için bozuluyor... ULAN BANA NE!

Keşke diyorum onlara, "Keşke bana sadece kötü hissettiğinizde gelmeseniz." Eski Alptuğ olsa dayanamaz bağrına basardı tabii, bunu herkes de biliyor ya, zati tam ondan, gecenin kötünde bile yazsalar onlara dönebilecek uykusuz bir Alptuğ'un var olduğunu bilmenin rahatlığıyla bu kadar az pişmanlar.

Aynı mayın bastıramaz bir daha kendine beni, ne hissettiğini bilen, olup biteni mıh gibi hatırlayan, bilhassa kendine saygısı olan ben bağrıma taş basıp farklı tondan cevaplar verdim bu gece; hoşlarına gitmeyen ve beni kötü/değişmiş ilan etmelerine yetecek cevaplar. Yetsin.

Nasılsın diyorlar bir de ultra lüks bir yüzsüzlükle, lakin artık iyiyim, öyle olmak zorundayım; bunu da arabesk bir tondan söylemiyorum, aklı başında ve bir şeyleri aşmış insanların çoğu genelgeçer şartta mutlu olmak dışında alternatifi yoktur, ne mutlu.

Hiç anlamıyorum bu mevzuları: Niye yoktular, şimdi niye geldiler, ne derken hatta demezken ne kastediyorlar... Neyse ki artık merakıma baskın geliyor kendime verdiğim önem ve en çok da "birilerinin olması zorunluluğu" gibi bir şeyi artık hissetmediğim için, kapıma gelen birini kaybetme korkusuyla davranmamak sonunda. Bir de bana diyor ki "Arkadaşın olmasın mı?" yoktu zaten nerdeydi? bilmem kaç yıl sonra bir gece vakti neden kasık mantarı gibi türedi? (Benzetme için affedin ama teşbihte ne hata) Olmasın efendim arkadaşım, yani aman eksik kalsın ha; şu an yıllar içinde bu eş dostihtiyacımın körelişi ve yalnızlıkla tek parça oluşuma borçluyum ayaktalığımı... Bir de "Arkadaşım olmasın mı?" diye eklemiş, olsun tabii de ben değil, başka keriz mi yok, bulursunuz, hep buldunuz hepiniz...

Bu bahsettiğim insanlar var mıydı ben mesela işsiz kaldığımda? Hadi onu siktiret mutlu günlerimde, araba aldığımda, mezun olduğumda cart curt... Yoktular. Mesele bu zaten, yani onlara karşı şu an en ufak kötü hissim olmasa bile onlarla konuştukça onların hatırladığı o lisedeki eski benken benim hatırladığım eski onlar bile değil, hiç olmadıkları zamanlarki yapayalnız, perperişan kendim. Şimdi öyle değilim ve olmaya da, davetsiz misafirlere kapı aralamaya da hiç niyetim yok; çünkü onlara uzatacağım el, artık onlar beni yanıltmayacak bile olsa kendime yapacağım büyük bir saygısızlıktır, artık mesele onlar bile değil, aslında çok önceden olması gerektiği gibi sadece benim, nihayet yani.

Merak ederseniz şayet, benim akupunktur misali hayli yerinde iğnelemelerim haricinde devam etmedi bu konuşma ve engelledim muhatabı, bir samanlar onsuz duramadığım ve asla kıyamayacağım o insanı, ne acı; onun gözünde bu beni değişmiş yapıyor, trajikomik bir izah doğrusu, eğer farkında olmak ve kucak açmamak değişmekse canını yakanlara, okey öyle olsun... Olsun da, ben kendimden eminim, neticede yoldan geçen birine böyle davranmıyorum, neyi neden yaptığımın en büyük kanıtı zaten bu blog.

Değişmedim, olmam gerektiği gibiyim, olmamam gerekenlere.

Ekmek sesinden, kelime kesiğinden

Yerden başka bir yere düşmek müş gibi mümkün 

Göze gelinen her göz baş eğdirir, herkes oradadır biraz

Çarpmadan geçeriz birbirimize, tanırız nerde hüznü kimin 

Biz biliriz birbirimizi, bir tereddüt yahut yabancı bakıştan

Seğiren gözden, varmayan elden, hiçbir şeyin olmayan bedelden

Şimdi git gerisin geri, zira bildim

Ne sen olmaya niyetin var senin, ben desen kimim ki?

Bir kuru masaldı durdu dünyam çok evvel

Biri değil hepsinden olup bitenin

Bir elim parmağı kadar olmayan sevdiklerimi dahi

Gelmiyor artık görmek etmek çekici 

İşten geçmiş bir işim, artık bir yanılgı

Beni o hiç sahip olmadığım bağların

Önce yokluğu, şimdiyse sesi dahi

Boğdu, boğuyor, boğacak; artık iyi böyle hayat

Biz biliriz birbirimizi,

Ben hep çok uzaktaydım

Yaklaşmaya koşarken de, itilip düşünce de

Tanırım yanık yalnızlığı, artık severim de

Nedenini bilmediğim bir hüzün içindeyim bir iki gündür okuyucu, her ne kadar çok uzun süredir nasır halini almışsam da duygusal olarak, herhangi bir şeyin varlığı yahut yokluğu sinir bozucu derecede yitirmişse de anlamını benim için... Eskiden arkadaşlığa önem verirdim mesela, daha öncesinde aşka, düne kadar paraya. Hiçbiri yok gözümde, hiçbir anlamları yok; hayır yanlış anlama, nihilist falan değilim ben ama ne bileyim, galiba tümden hevesim kaçtı bir anda, sarmıyor yani anlıyor musun? Gerçi bu kelimeyi kullanınca da ciddiyetsiz bir ergen gibi anlaşılmaktan korkuyorum, öyleyse şöyle düzelteyim: Değmiyor.

Bir robota bağladım, daha acısı şu, gerçekten o kadar bağladım ki bundan hicap duymam gerektiğine dair hissim dahi azalıyor azar azar.

Sanırım bazı şeylerin olabilmesi gereken zamanlar vardı, o zamanlar geçince artık âlâsı gelse anlamı yok. Gençliğimde olması gerekiyordu eşim dostumun, gençliğimde aşık olmam, sevip sevilmem gerekiyordu, gençliğimde olmalıydı arkadaş gruplarım, mutlu yahut sıcak anlarım, iç içe olduğum topluluklar, bir şeyler işte bilmiyorum, bu yaştan sonra anca tanıdık olunur birileri ile, yıllar boyu uzun ve derin bağlar geliştirmiş bir arkadaş grubuna yaklaşılmaz zerre.

Hep bir ağızdan "Daha 25 yaşındasın." Dediğinizi duyar gibiyim ama anlamadığınız şu, öyle ya da böyle söndü bir şeyler bende, belki erken belki zamanında; olması gerektiğinde olmamış o her iyi durum şuan biraz sakil hissettirecek beni, dahası değil. Genç değilim ben artık, olmak gibi bir arzum ya da keşke şunu şöyle yapmasaydım gibisinden "kendi elimde olanlara dair bir pişmanlığım yok", benim tek derdim geçim artık, işimi iyi yapmak, daha iyi bir yaşam standardı... Hoş, daha iyi bir yaşam standardı, bahsettiğim şeylerin olmamışlığında bana ne katacak bilmiyorum da ama herkes onun için çalışıyor işte, ayak uyduruyorum.

Kendi halindeliğim, bir başımalığım öldürecek beni biliyorum; aksini teklif ettiğinizde keyfimden inat etmiyorum, geç kalınmış şeyler yerini tutmayacak çünkü. Neyse ki beni bir şeylere geç bırakan kendim değilim, ki burayı okuyan herkes de bilir o hikayeleri, her neyse.

Yalnız olmayı önemsemiyor hatta aksini beceremiyorum ama yine de hafiften içerlediğim bir şu var filmlerde falan denk geldikçe: Diyelim hayatıma biri girse, ben onu kimle tanıştıracağım ki? Hiç mi çocukluk arkadaşı, eşi dostu, konuştuğu ettiği olmaz bir adamın? E yok! Birileriyle olan heyecanlı ya da utanç verici anlatacak anım dahi yok, dün doğmuş gibiyim ya da bir ajan. Boktan biri gibiyim uzaktan.

Hiç sanmıyorum ve inanır mısın istemiyorum dahi ama misal evleniyor olayım, kimi çağıracağım gerçekten yanımda olmasını arzu ettiğim, Man From Nowhere'den tek farkım yaşım olur sanırım.

Bu yazı bir yere bağlanmayacak,

Sadece umarım beni anlarsın.

Çok ıssızım okuyucu...

O hayal ettiğim adam olamamanın ağırlığı altında, artık eziliyorum.