İnsanlara "Zaten hiç arkadaşım değildiniz" derseniz kırılırlar ama "Hiç arkadaşınız değildim" derseniz gocunmazlar ve ben bundan nefret ediyorum, iliklerimi yakıyor bu iki yüzlülük. Var gibi duran insanların -evet tam olarak şu an bile- hiç olmamışlıklarının gayet bilincinde olarak ve üstelik de garip biçimde çıkarsız sürdürdükleri bu arkadaşlık (!) vesaireler midemi kırıyor!

En gerekenler dışında her şeyin atıldığı bir uçaktan pek farklı sayılmayan ömrüm, havada parçalanan her bir bavulda kalbimin parçalarını da taşımasa bu denli tenezzül etmezdim tanımazdan gelip en sivri cümlelerle -evet sırf keyif için- yakıp geçmeye dümdüz. Ne önemi var hatta oldu ki bir an dahi, acıtıcılık vasfı dışındaki yanlarının hayatımızdaki çoğu tanışıklığın ki içlerinde nicesi dostluk ve aşk gibi anılabilse de dayanaksız fakat kolaycana.

Kimse önem veriyor değil bağlara, koşul anlamındaki bağlı hatta bağımlı olmakla bir tutar olmuşlar ve hiç çekinmeksizin o asla bir vasfa yönelik de kullanamayacakları ve bu yüzden varlığıyla yokluğu denk sayılan o özgürlüklerine ket biçiyorlar bunu ne alakaysa. Bu kadar ölümcül olduğunu bilseydim -ki değil ama sizinki öyle yazık ki- en ufak içtenlikle gözünüze baktığım her saniyeden utanmak şuraya dursun, geçmişe gider mıhlatırfım birine kendimi.

Hep yalnızdım çünkü var olanlar dahi, her anlamda birer "değil"