Kurşuna dizmek istediğim tanışıklıkların

Can çekişiyor olmalarını ummak bir yerlerde

Kötü mü beni -ki değilken yeterince dahi-

Ne kaldı işte şimdi, yangına karışan günlerden

İhmalin faili hatırdan eder dünü,

Olmamış dostların kurusun kemiği

Nerede ne zaman unutuldum bilmem ilk

Kimdi yarıp beni, ölümüm dalgasını başlatan

İsimler, suretler, izlere karşılık 

Değmemiş sevgi ve çabalarım

Bir okuldu karanlık ki en saygınından

Kalmayı ve durmayı öğrendiğim, rağmen

Şimdi bu yaşlanmak türküsü beyaz bir örtü gibi

Yüklenen üstüme ağır ve ince, ah gençliğim

Ve anca tortusu kalan, var sandığım dostluklarım

Altında ezilirken yıldan yıla, temiz kaldığım

Na öfke, keder; kin değil hüzün bu tortu

Bölünüp ikiye kendim sarsam sadece

Artık en derin dost muhabbeti bile

Örtemez boşluklarım, dokunup geçer işte

Yakınlaşamıyorum çoktandır kimseye

Şarkıdaki gibi: Her akşam gelenler nerde?

Bakıyorum ince bir fanus ardından adeta

Yaşamak denenle kendiminkinin değmeyişine