Işıklarını kapamadan göremeyeceksin beni

Onca parıltılı yansıması arasında hayatın

Yitecek görüntüm kırılarak tüm düzlemlerde

Rekabet ettirme sakın, kaybolup giderim;

Vaatmiş, yarışmış; ne ben gencim, ne anlamlı artık

Kimseyi geçmek için uğraşmayacağım,

Kimseden daha çok sevdiğimi kanıtlama çabasına

Kuru ve gülünç düellolara, birini meta edip kazanmaya

Razı olmayacağım bu kırık ve ezbere dünyada.

Öylece duruyorum burada, gayrıbelirgin, gece gibi

Sessizce otursan yanıma, hani olmak dışı gayesiz

Kime kendim olmaktan başka ne sunabilirim ki

Bilinse keşke bunun harici her talebin kıymetsizliği

Fosforlu bir tabela olmaya yok niyetim,

Yanımdan hızla geçip gidecek biri, zaten görmesin beni.

Nerede dalgın, buğulu bir göz, öne eğik baş, mağrur bakış

O benimdir: o sessiz, yalın, iddiasız, dingin, belki silik insanlar 

Benim İnsanlarım... Çoktandır nerdeler ki?

Kayda değmek ve orda kalmak, işte bütün mesele bu.