En az ikimiz de biliyoruz öldüğünü palyaçonun

Bölündüğünü dünümüzün bile artık bırak biz olmayı

Her karanlık aynı mıdır, hepsi herhangi ışıkla aydınlansa da

Nerden başladıysam anlatamadım, bittiğim yerler kesti sözümü

Sessiz olmayı, ince bir kitap ayracı gibi düşüp kaybolmayı

Daha iyi anlıyorum artık gereği kalmamayı, azaldığım gözleri

Okunmayan adlarımın benim olmadığını o kadar da ve

Kimsenin bir gün çıkıp beni yeniden tanımlamayacağını da

Bir kot olsaydı yaşam; ellerim cebinde, koşardım yokuş aşağı

Sıkışık bir zaman dilimi gibi kesilirdim dahil olduğum her pastadan

Anlatamadım asla, hiçbir yere er geç yakışmadığımı

Sakil ve yalnız kaldığımı her hikayenin sonunda, sen de dahil.

Akşam ışıklarının vurmadığı bir yerdeyim, temkinli ve tekinim

Bilirim, çağırılmayacağım; korkmuyorum, gelmeyecek kimse

Asla anlatamadım ama ben yabancıyım, öyle de kalacağım;

Şimdilik merak gözlerde, gitgide sönecek, herhangi bir hiç olacağım

Yalancı bahar'ım, zira fazla vakıfım

Kızamam, küsemem; alıştım ve halden anlarım

Ne vakit gitmeye kalktıysam nitekim, anlatamadım

Onlardan gidiyor olduklarıma, içlerinde zaten hiç yerim olmadığını

Tam da bu yüzden gittiğimi, ancak ben gidince fark ettiğini herkesin

Hiçbir şeyin değişmediğini, ne acı. Her şey biraz soğuk şimdi, mesafeli.

Kendilerini mi kandırıyorlar nedir, görmüyor ve ciddi inanıyorlar ama

Ben kokusunu alıyorum inceden inceye azalan ilgi ve her şeylerinin...

Anlatamıyorum!

Ey benim altın kaplı sıcak duvarım

Şimdi sana baktığımda yalnız hüzün var ağır basan sevgimden

Uzak durmamı gerektiren şeyler senden, ellerim cepte gitmeyi

En çok sevilmediğinden gidebilmeli insan şu camdan dünyada

Becerebilseydim keşke iyi oyuncu yahut durumda olabilmeyi

Verdiğim fireler er geç haklı çıkarır seni, üzer hünzüm bilgisi

Yine de, sussam da gidemem büsbütün; hazır bulunmalıyım

Belki hiç belki bir gün, ihtiyacın olduğunda orda olmalıyım

Bu yazdığım bir şiire benzemiyor belli ki

Nitekim çok şey anlatıyor, ne yazık ki.

Keşke aramızdaki karşılık, değerden ötesi olabildeydi de

Gitmek bu denli yakışan ve doğru olmasaydı.

Sahiden benim suçum muydu beni ikna edebilecek denli güçlü şeyler olması; tam yıkacakken duvarlarımı, daha da kalın örmeye.

Kaskatı kesilmeden dayanılmıyor belki ve belli ki bir ölü gibi; anlatıyorum ya aldırma, siz beni ne zaman anladınız ki? Yanan bir mumla aynı eylemi paylaşırken aynı vazifeyi de gördüğümü bilmedim onca yıl ben, basit bir aksesuar yani. Öyle ki düşsem kırılsam, yenim olsa dahi o kadar da ehemmiyeti yok; bilirsin çoktan yaşandı bu da, kiminin haberi var, yine aynı kiminin umurunda değil de o kadar.

Ben ki kendimi kusup, geride kalan o şey olarak devam etmek isterdim yaşama, isteseydim şayet; kendisine doğru gidildiği düşünülse de asla yaklaşılmayan bir ay olmak ve de kesinlikle bir gece ansızın sönüp gitmek isterdim, en iyi ihtimalle bir şey değişti denirdi ama kimse benden bilmezdi yine.

Havaya açılıp havada unutulan bir ateş olmak isterdim, yorgun mermi olup kendime düşmek isterdim, iç organlarımı delip devam etmek isterdim kör kalbime son hızla ve bitirmek isterdim işte tüm derdini.

Dün bir herifim ben.

Ne bugüne ne sonrasına yakışmayacağım

Biliyorum artık hepten yabancıyım.

Son seferi bekliyorum 

Yolda görsem omuz atarım kendime, bir kaşık suda boğarım

Bunu da en çok anladığım için yaparım, bildiğim için 

O dile gelince herkesin kızdığı ve belki haklı oldukları

En kötüsünü düşlediği için...

Yeterince anlamak engeldi belki kızmaya,

Ben de o yüzden bir öyle bir böyleyim ya,

Hem gitmek istiyor hem yanıbaşında sabahlıyorum ya

Her şeyim yarım yamalak, eksik, kırık...

Bir şey kaçırsa beni bir akşam üstü yaşamaktan

Belli belirsiz bir serinlik bastırsa, görsem bir yerlerden

Zaten bulunmadığım yer ve kimselerdeki

O hiç değişmemişliği ve... Değse gittiğime.

Başka türlü gidemiyorum belli ki,

Kalmalarımın yok tadı anlamı 

Hüzünlü ve zor durulan birer tiyatro

Yine de özlerim o bakışları, ne vakit perde kapansa

Sen hiç karnına tekme yedin mi okuyucu? Ben tam emin olamıyorum, sanki gençken yemişimdir gibi geliyor ama ne bir görüntü ne bir şey aklımda bu konuda; belki de yanımda biri yerken onunla ileri derece özdeşim kurmuşumdur, her zamanki gibi.

En üzgün olduğumda hep böyle hissediyorum, sanki karnımın tam ortasına vurmuş gibi alt sırt kemiklerime ön taraftan baskı yapan, karın kaslarımı ve nefesimi kaskatı kesen, içerideyse mide bulantısına benzer bir bulanıklık yaratan tam olarak aynı acıyı aralıksız ve şiddetinden an ödün vermeksizin hissediyorum tüm gün tüm gece.

Şimdi eğri oturup çok doğru konuşacağız çünkü bu kelimeler orkestrasında tek yetkili benim, yüksek sesle ve hep bir ağızdan diyeceğiz: "BİR ÖNEMİM VAR MI SAHİDEN? BAK SEN, HADİ ORDAN, ALLAH ALLAH YA?" Kimsenin umurunda falan olmadığımı biliyorum, yalandan ve öyle olması gerektiği için devreye sokulmuş, ilgimsi fakat mide bulandırıcılıktan öte bir samimiyetsizlik barındıran tek tük kelimeleriniz, ezber cümleleriniz... Hepinize lanet olsun. Biliyorum en çok da senin için yok, biliyorum her şey de tamamen benim suçum. Şimdi "yok bu suç değil"lerle ama şöyle ama böylelerle kimsecikler beni teskin etmeye kalkmasın, fakir mi avutuyorsunuz ulan Allah'sızlar! Ha? Madem suç bende değil ben niye karnımda dev bir tekmeyle geziyorum diye soruncaysa altımda kalıyorsunuz ne iş? Susmayın ulan? Susmasanıza dalyaraklar!

İyi miymişim değil miymişim bilmem ne, sanki ben sana iyiyim deyince ya da kötüyüm deyince senin için gerçekten bir şey değişecek, YALAN! Değilim iyi, hiçbir zaman da olmadım alın bu bilgiyi nerde yakıyorsanız yakın. Bir meydan bağırtısı var içimde, doğduğumdan beri sıfır rakımlı bir yerden sonsuza düşüyor gibiyim bilmem anlatabildim mi? Anlamak istemediğinizden artık eminim gerçi, siz normlara uyayım istiyorsunuz, kendiniz gibi öylece susup durayım, uyutulmuş asalak bir köpek gibi bir şeylere başımı sallayayım ve yaşam devam etsin, beni düşünmek zorunda kalmayın...

Tek hakikat buydu her zaman, ben gayet iyi biliyorum kimsenin hiçbir şeyi olmadığımı ve sandığınızın aksine bu da değil gocunduğum, hala daha en ufak hicap duymadan sanki başka türlüymüş gibi davranabilmeniz.

Elimin altında olsanız muhakkak sarardım birinize, hepiniz için birinize dalardım, olmuş olmamış her şeyin faturasını birinizden keserdim ve ne acı, eminim üzülmezdim ki tam da bu üzüyor zaten beni. KOCA BİR RİYANIN İÇİNDE alıştım çünkü yaşamaya, derin denizde su yutar gibi ağır ağır, acılar içinde ve bir o kadar zaruri, sizden biri oldum, adi ve yaşayan bir paçavra, kadavra!

Kimse rol yapmasın o yüzden, göstermelik tüm kapılar kapansın ve keşke de yansalar hepsinin açıldığı içeri benken. Size tekme atsam döner dolaşır benim canım yanar yine ya, yazık...