Sanki bir geçmişim yok da hayatımın tam ortasına doğmuş gibiyim. Ortaokul, lise hatta üniversite dönemim benim için kalın birer yazıklar kitabı; o günlerime dair sohbet döndürebileceğim kimse yok, yalnızca her günkü rüyalardan ibaret olan -ki ona da kabus mu denmeliydi yoksa çoktan- eski dostlar...

En güzeli bildiğim günlerim yoklar, zira hepsi çeşitli yalanlara inanarak geçmiş, o günlere dair hatırladığım her şeyde, garip gelebilir ama bilhassa iyi şeylerde midem bulanır; çünkü o şeylerin o zamanlar iyi olmasının tek sebebi arkalarındaki gerçeği, beni bugünkü bu kapalı, kırık, karanlık, tuhaf yapan şeyleri bilmiyor olmakmış. Kendi kendime bir deli gibi gelin güvey olup ömür geçirmişim ne acı, hayır hatırlıyorum da öylesine masum bir inanç ve sevgim vardı ki o kadim adlettiğim dostlara, düşünürken de aslında sadece bu pür pak halime üzülüyorum değil onlarsızlık.

Baksana her gece dönüp yine buraya geliyorum, ki bunun anlamını ben daha iyi biliyorum; insanlardan koptum galiba gerçekten, onların iyi niyetli fakat anlamsız tesellileri, benim için bir şey yapmaya çalışıp ellerinden gelmeyişleri falan da kötü geliyor artık, böyle cevapsız kendi kendime konuşurken bile daha samimi hissediyorum, çünkü hiçbir teselli, tedavi yaşadıklarımı olmadı kılmayacak.

Yine de biriyle konuşabilmek isterdim o günlerden, arada derede sıkışan iyi şeyleri de hatırlamak ve açıkça tutunmak için artık çok uzaklaştığım kendime yakın birine. Hayatımın belli bir bölümü yok hükmünde ne acı, kendimi sevip sevmeme işi değil bu, hatta en son benle ilgili olsa olsa ama kim kabul eder ki. Orda bir yerlerde çoğu zaman sen benim en yakınımsın okuyucu, şimdi yerini yadırgayan bir misafir gibi ödünç yaşıyorum hayatımı.

Keşke herkes gibi olsaydım

Her anlamda.

Dostsal manada yalnız hissediyorum okuyucu, dostlarım var ama yalnız hissediyorum.Benim insanlarımız nerde? Sevgileri yarınlara bırakmayan.

Başkalarıylayken gözlerinin içi gülerdi onların, can atarlardı başkalarıyla buluşmaya, içten ve kendiliğinden sevgi sözcükleri dizerlerdi; hiçbir zaman öncelikleri olmadım, dostları bile değil herhangi biriydim, ilk gözdenin çıkarılabilecek ve de mutlaka çıkarılan... Ben bunun böyle olduğunu ancak 18 yaşımda itiraf edebilmiştim kendime; benimle olan konuşmaların o kadar sıcak ve içten olmadığını, buluşmalarımızın sadece benim ısrarımla gerçekleştiğini, ben istemesem fotoğrafımızın bile olmayacağını ve en önemlisi de, aylar öncesinden doğum günlerini organize etmeme rağmen, on sekizime geldiğimde hiçbirinin beni hatırlamaması.

Gençliğim, çocukluğum, canımı vereceğim biricik dostlarım

Benim İnsanlarım değillerdi, hiç olmadılar, ölü bir yapraktan farkım yoktu onlar için.

İşte bu da benim küçük hikayem.

Dönüp gitmem lazımdı, gidemedim; yine ben o günlerdeyim işte, tam ortalarında, göğsüm delik -ki içine çekilir insan kendi yaralarının, budur biraz da ömür- Yani onca iş, başarı, para, istediğim her şeyi satın almak... Bunların hiçbiri kaçmama yetmedi o geçmişten. Ben yine o yapayalnız çocuğum, daha fazlası değil. Hiçbir şey hiç düzelmedi, sadece unuttum kaçtım sandım, olmadı.

Bir ölünün boşluğundan farksız o içimdeki; geçen zamanda çok işime verdim kendimi ama bir ben bilirim her gün aynı kimseleri gördüğüm mutlu rüyaları, asıl o yüzden erken kalkışımı, uyku tutmadığı için gecelere kadar çalıştığımı. Haklı olarak mutlu sanıyor insanlar, ben de sandım, çalıştıkça başarı geldi başardıkçaysa istediğim maddi şeyler; şuan ise rüyalarımdaki gibi bir odada, rüyalarımdaki gibi bir bilgisayardan, belki de kimsenin okumayacağı bu satırları yapayalnız yazıyorum dostsal manada.

Şimdi bana sitem edecek haklı kimseler var, hatta ler değil muhtemelen bir tane, ki onunla da konuştuk zaten bunu. Kastım sen değilsin dedim, o günlerden anımsayacak, bir şeyimi paylaşacak kimsem yok benim; birileri benim dostumdu ben onların tanıdığı, acı ki bu gerçeği kendime anca 18'imde itiraf edebildim sonra da gerisi geldi işte... Yok ya ben yanlış anlamışımdırlar, kafamda kuruyorumdurlar falan, boş! Köpek gibi haklıydım ve bu defa da bunun için suçlu hissettim, çünkü ne kadar konuşup etsen de herkes bay bayan mükemmel olarak, süper hayatlarına döndüler geride ben kaldım.

Bu yazının nasıl bitmesi gerektiğini bilmiyorum, o yüzden bitti.

Herkesin bu denli aynı olması sinirimi zorlamaya başladı sayın okuyucu. Artık bir dönemler marjinal nitelendirilen insanlar dahi ana akım bir hal aldılar.

Herkesin eğlence anlayışı aynı artık, yüksek sesli müzik ve bolca renkli ışık bulunan mekanlarda dev kupalardan alkollü içecekler tüketmek, kaldı ki burada hangisinin tam olarak eğlendirme unsuru taşıdığı benim için bir muamma, bir şeyin gerçekten "eğlence" içermesi gerekliliği kalmamış gibi, neyse; milletin yaptırdığı dövmeler, dövmelerin yerleri, makyajları, çektikleri fotoğraflar ve hatta fotoğraflarda verdikleri pozlar ve bu fotoğrafları paylaşırken yazdıkları açıklamalar bile aynı; damak zevkleri, gittikleri her türden işletmeler, aynı şarkıları sevmeler, hayatlarındaki insanlarla aynı kavgaları etmeler, belki en acısı da aynı hayalleri olmalar: Bugün on kişiye sorun, dokuzunun hayali dünyayı gezmek, vay be! Kutlarım uyumunuzu.(!)  Herkes kişiden çok birer tip halini aldı, bunu sosyal medyada daha iyi görebilir, bir dating uygulamasına katılırsanız da şüpheye yer bırakmayacak biçimde tecrübe edebilirsiniz.

Sanki kıtalar gibi insanlar da türlere ayırıldılar:

Bir tarafta saçı doğal olmayan bir renge boyalı, en iyi ihtimalle kaşında, boynunda, boğazında yahut kaburgasında mutlaka dövme olan, alkol ve sigara hadi neyse de madde kullanan, burnu delik, eğlence anlayışı az evvel bahsettiğim mekanlardan ileri gitmeyen ve kişisel olarak da genelde spiritüel inanışları olan, agresif, otoriter, "ben zor biriyim" minvalinde sözler ve davranışlar sergilemeyi çekici bulan tipler. Diğer bir tarafta ise sosyal medyadaki o "aestethic" kültürün tetikçisi haline gelmiş, sürekli pastel tonlarda giyinen ve eşyaları da öyle olan -çoğunlukla krem ve bej gibi tonlar üstelik- genel olarak platin saçlı ve renkli gözlü, kahve bağımlısı, sadelik ayağına lüksü de iteleyen ve vıcık, içi boş konuşmaları ve sığ ilişkileri olduğundan sürekli bir drama ile var olan, birbirlerini aynı aşırı bilindik alıntıları ve kimseleri çok sevmelerinden tanıyabilen, bu tip şeylerle muhatabında bir derinlik hissi uyandırmaya çalışan sığ tipler; dini bir yaşam biçiminin ötesinde erozyona uğramış bir popüler kültür ögesi haline getirip üstelik bir de bunun kılıfıyla kendi heveslerini içten içe empoze edip toplumun sinir uçlarına dokunmaktan adeta haz duyan, aşırı gelenekçi ve bunun kendi doğrusu olduğunu değil salt nesnel doğru olduğunu haykıran kimseler...

Aslında çok taraf var da daha, bugün yanlış anlaşılıp linç yemeyi tercih edeceğim bir gün değil, o yüzden şimdi anlatmak istediğim asıl şeyden devam edeceğim.

Bu tarafların içlerindeki şahıslar hep aynılar, tepkileri, düşünceleri, kelime dağarcıkları ve hitabet biçim hatta yetenekleri, duygusal zekaları... Ve ben her gün aynı kişileri binlerce kişinin suratında görmekten çok sıkıldım. Çok sıkıldım onların bu saçma ve merkeze alınmış yaşam şekillerinden, ezberledim çünkü hepsini, midem bulandı.

Şunun da altını çizmekte yarar var: Mesele bu saydığım özelliklerin birilerinde "bütünen" var olması, yoksa tekil tekil bu bana zerre uymayan özellikler elbette ki hayatımdaki insanlarda olacaktır, fakat burada ortaya gestalt kuramı çıkıyor, yani sorun bütün bu özelliklerin birbirini paket olarak getirdiği o artık kalıplaşmış kimselerin her yerde olmaları.

Ey benim şu göğsümü içeriden tıklatan kim

Açsam önüne yığılmayacağım hangi kapı

Bir duvar esiyor üzerime, yüzümden ama benim değil

Eski bir şeyler yerlerini hatırlatıyor uzuvlarımda

Bilmiyorum artık ne dahil sevmeye sevilmeye

Çalar çalar giderler nasılsa

Asla geri getirmediklerinin benim bile olmadığını bilmeden

Bir akşam havasında ansızın belirip anca kafamı karıştırırlar

Bir de bakarım soğumuş gece

Onlara kapanayım derken ben kısılmışım arada

Çalar çalar giderler nasılsa,

Çalmadan bile gittiler baksana

Bir ömür o minicik camdan bakıp bekledin de

Ne orada oldular ne oralı

Seni çalıp gittiler, açan olmadı.