Ne kadar da kolay yapıyorlar yahu, kapıyı açan selamı veren ilişmeye kalkıyor hayatıma; hele hele son zamanlarda artık içimde katılaşma yoluna giden gerginlik ve sinirin aksine, oldukça seyreltilmiş hatta şakalı-komikli tepkiler veriyorum buna karşılık, onlar bile "Niye böyle sert yapıyorsun?" gibisinden sorgulanıyor. Acaba niye Allah Allah?

Maşallah birilerinden çelmeyi yiyen ilk fırsatta bana koşuyor, her ay ansızın bir gece yarısı geçmişten biri damlıyor, sanki hiçbir şey yaşanmamış gibi sıcak bir selam umuyor bir de, alamadığı için bozuluyor... ULAN BANA NE!

Keşke diyorum onlara, "Keşke bana sadece kötü hissettiğinizde gelmeseniz." Eski Alptuğ olsa dayanamaz bağrına basardı tabii, bunu herkes de biliyor ya, zati tam ondan, gecenin kötünde bile yazsalar onlara dönebilecek uykusuz bir Alptuğ'un var olduğunu bilmenin rahatlığıyla bu kadar az pişmanlar.

Aynı mayın bastıramaz bir daha kendine beni, ne hissettiğini bilen, olup biteni mıh gibi hatırlayan, bilhassa kendine saygısı olan ben bağrıma taş basıp farklı tondan cevaplar verdim bu gece; hoşlarına gitmeyen ve beni kötü/değişmiş ilan etmelerine yetecek cevaplar. Yetsin.

Nasılsın diyorlar bir de ultra lüks bir yüzsüzlükle, lakin artık iyiyim, öyle olmak zorundayım; bunu da arabesk bir tondan söylemiyorum, aklı başında ve bir şeyleri aşmış insanların çoğu genelgeçer şartta mutlu olmak dışında alternatifi yoktur, ne mutlu.

Hiç anlamıyorum bu mevzuları: Niye yoktular, şimdi niye geldiler, ne derken hatta demezken ne kastediyorlar... Neyse ki artık merakıma baskın geliyor kendime verdiğim önem ve en çok da "birilerinin olması zorunluluğu" gibi bir şeyi artık hissetmediğim için, kapıma gelen birini kaybetme korkusuyla davranmamak sonunda. Bir de bana diyor ki "Arkadaşın olmasın mı?" yoktu zaten nerdeydi? bilmem kaç yıl sonra bir gece vakti neden kasık mantarı gibi türedi? (Benzetme için affedin ama teşbihte ne hata) Olmasın efendim arkadaşım, yani aman eksik kalsın ha; şu an yıllar içinde bu eş dostihtiyacımın körelişi ve yalnızlıkla tek parça oluşuma borçluyum ayaktalığımı... Bir de "Arkadaşım olmasın mı?" diye eklemiş, olsun tabii de ben değil, başka keriz mi yok, bulursunuz, hep buldunuz hepiniz...

Bu bahsettiğim insanlar var mıydı ben mesela işsiz kaldığımda? Hadi onu siktiret mutlu günlerimde, araba aldığımda, mezun olduğumda cart curt... Yoktular. Mesele bu zaten, yani onlara karşı şu an en ufak kötü hissim olmasa bile onlarla konuştukça onların hatırladığı o lisedeki eski benken benim hatırladığım eski onlar bile değil, hiç olmadıkları zamanlarki yapayalnız, perperişan kendim. Şimdi öyle değilim ve olmaya da, davetsiz misafirlere kapı aralamaya da hiç niyetim yok; çünkü onlara uzatacağım el, artık onlar beni yanıltmayacak bile olsa kendime yapacağım büyük bir saygısızlıktır, artık mesele onlar bile değil, aslında çok önceden olması gerektiği gibi sadece benim, nihayet yani.

Merak ederseniz şayet, benim akupunktur misali hayli yerinde iğnelemelerim haricinde devam etmedi bu konuşma ve engelledim muhatabı, bir samanlar onsuz duramadığım ve asla kıyamayacağım o insanı, ne acı; onun gözünde bu beni değişmiş yapıyor, trajikomik bir izah doğrusu, eğer farkında olmak ve kucak açmamak değişmekse canını yakanlara, okey öyle olsun... Olsun da, ben kendimden eminim, neticede yoldan geçen birine böyle davranmıyorum, neyi neden yaptığımın en büyük kanıtı zaten bu blog.

Değişmedim, olmam gerektiği gibiyim, olmamam gerekenlere.

Ekmek sesinden, kelime kesiğinden

Yerden başka bir yere düşmek müş gibi mümkün 

Göze gelinen her göz baş eğdirir, herkes oradadır biraz

Çarpmadan geçeriz birbirimize, tanırız nerde hüznü kimin 

Biz biliriz birbirimizi, bir tereddüt yahut yabancı bakıştan

Seğiren gözden, varmayan elden, hiçbir şeyin olmayan bedelden

Şimdi git gerisin geri, zira bildim

Ne sen olmaya niyetin var senin, ben desen kimim ki?

Bir kuru masaldı durdu dünyam çok evvel

Biri değil hepsinden olup bitenin

Bir elim parmağı kadar olmayan sevdiklerimi dahi

Gelmiyor artık görmek etmek çekici 

İşten geçmiş bir işim, artık bir yanılgı

Beni o hiç sahip olmadığım bağların

Önce yokluğu, şimdiyse sesi dahi

Boğdu, boğuyor, boğacak; artık iyi böyle hayat

Biz biliriz birbirimizi,

Ben hep çok uzaktaydım

Yaklaşmaya koşarken de, itilip düşünce de

Tanırım yanık yalnızlığı, artık severim de

Nedenini bilmediğim bir hüzün içindeyim bir iki gündür okuyucu, her ne kadar çok uzun süredir nasır halini almışsam da duygusal olarak, herhangi bir şeyin varlığı yahut yokluğu sinir bozucu derecede yitirmişse de anlamını benim için... Eskiden arkadaşlığa önem verirdim mesela, daha öncesinde aşka, düne kadar paraya. Hiçbiri yok gözümde, hiçbir anlamları yok; hayır yanlış anlama, nihilist falan değilim ben ama ne bileyim, galiba tümden hevesim kaçtı bir anda, sarmıyor yani anlıyor musun? Gerçi bu kelimeyi kullanınca da ciddiyetsiz bir ergen gibi anlaşılmaktan korkuyorum, öyleyse şöyle düzelteyim: Değmiyor.

Bir robota bağladım, daha acısı şu, gerçekten o kadar bağladım ki bundan hicap duymam gerektiğine dair hissim dahi azalıyor azar azar.

Sanırım bazı şeylerin olabilmesi gereken zamanlar vardı, o zamanlar geçince artık âlâsı gelse anlamı yok. Gençliğimde olması gerekiyordu eşim dostumun, gençliğimde aşık olmam, sevip sevilmem gerekiyordu, gençliğimde olmalıydı arkadaş gruplarım, mutlu yahut sıcak anlarım, iç içe olduğum topluluklar, bir şeyler işte bilmiyorum, bu yaştan sonra anca tanıdık olunur birileri ile, yıllar boyu uzun ve derin bağlar geliştirmiş bir arkadaş grubuna yaklaşılmaz zerre.

Hep bir ağızdan "Daha 25 yaşındasın." Dediğinizi duyar gibiyim ama anlamadığınız şu, öyle ya da böyle söndü bir şeyler bende, belki erken belki zamanında; olması gerektiğinde olmamış o her iyi durum şuan biraz sakil hissettirecek beni, dahası değil. Genç değilim ben artık, olmak gibi bir arzum ya da keşke şunu şöyle yapmasaydım gibisinden "kendi elimde olanlara dair bir pişmanlığım yok", benim tek derdim geçim artık, işimi iyi yapmak, daha iyi bir yaşam standardı... Hoş, daha iyi bir yaşam standardı, bahsettiğim şeylerin olmamışlığında bana ne katacak bilmiyorum da ama herkes onun için çalışıyor işte, ayak uyduruyorum.

Kendi halindeliğim, bir başımalığım öldürecek beni biliyorum; aksini teklif ettiğinizde keyfimden inat etmiyorum, geç kalınmış şeyler yerini tutmayacak çünkü. Neyse ki beni bir şeylere geç bırakan kendim değilim, ki burayı okuyan herkes de bilir o hikayeleri, her neyse.

Yalnız olmayı önemsemiyor hatta aksini beceremiyorum ama yine de hafiften içerlediğim bir şu var filmlerde falan denk geldikçe: Diyelim hayatıma biri girse, ben onu kimle tanıştıracağım ki? Hiç mi çocukluk arkadaşı, eşi dostu, konuştuğu ettiği olmaz bir adamın? E yok! Birileriyle olan heyecanlı ya da utanç verici anlatacak anım dahi yok, dün doğmuş gibiyim ya da bir ajan. Boktan biri gibiyim uzaktan.

Hiç sanmıyorum ve inanır mısın istemiyorum dahi ama misal evleniyor olayım, kimi çağıracağım gerçekten yanımda olmasını arzu ettiğim, Man From Nowhere'den tek farkım yaşım olur sanırım.

Bu yazı bir yere bağlanmayacak,

Sadece umarım beni anlarsın.

Çok ıssızım okuyucu...

O hayal ettiğim adam olamamanın ağırlığı altında, artık eziliyorum.

Bizler kaygılı çocuklarız, korkar ve düşünürüz önümüzü; öyle yolda düzülmez kervan, yaparız bir şekilde diye çıkamayız yola; belki havalı risk almak ama... Sahip olduğum hiç bir şeyi, kaybetmeyi göze alacak kadar küçümsemek istemiyorum ve tam bunun adı risk. İş konusunda en sık kullandığım kelimeyse de "hallederiz", özel hayatımda bir o kadar kaçınırım.

Cesur biri değilim yani, olmam da gerekmiyor; geçimdeki belirsizlik, sağlık, bazı durumlarda mesafe, her şey boğazımda dikili duruyor; kusursuz değil derdim ama derme çatmaya razı olmak da neden akıl karı olsun ki? Her şeye hazır olmak gerekmiyormuş, yalan! Bile bile lades olmaya hiç niyetim yok. Kendim değil derdim, "biz" dediklerim her zaman; Yeşilçam romantiği olamam ben, kendi -şu an için bile olsa- yetersizliğimi "fakir ama mutlu oluruz" gibi kuru bir edebiyatla kapatıp riske atamayacak kadar sevmişliğim için işte...

Görmediği yola sevdiği ile de giremiyor hayatın gerçek bir şey olduğunu bilenler, kendi değil yine onlar için bir güvence şart koşuyor, bilmek istiyor basacakları yerin sağlam olacağını, daha doğalı ne ki?

Tanıştığım herkesi bana birer emanet görürken nasıl olurum maceracı, nasıl sözler veririm bir yıl sonrasına; olacakları bilmekten ibaret de bir kumar değil bu, insanın kendisi de hayat gibi dinamik; hadi deyip kör bir özgüvenle elini tutmak sana hoş gelse de vebalini almaktı, işte ben tüm bunları anlatamadım sanırım... Hayat çok ciddi bir müessese ve ben tüm bunları düşünmek zorundayım, aslen herkes öyle, ne acı ki sanki tek ben farkındayım; onlar bir şeyleri aşmışlar, ben belki aşamıyorum, suç mu günah mı?

Aksi gibi, bu sabah tam ben kahvaltı ederken -ki etmem normalde- karşımda kaza oldu, bir anda suya karıştı eminlikler, geç kalındı bir yerlere ve bir yerinden değişti hayat, koptu belki bazı şeyler...

Korkak adamlarız biz, geri dönüşü olmayan büyük adımlarımız olmaz, yüksek perdeden iddialı masallarımız olmaz, evet otuz şey gerer aynı anda bizi ama ben mi iddia ettim gamsızlığımı, birlikte her şeyi yapabileceğimiz gibi romantik fakat bir o kadar altı boş sözleri?

Hoş, bugün bunların bir önemi kalmadı; sevmem çünkü değer verdiğim insanları kendileriyle kıyaslayanları, yersiz kıskananları, kendi halinde küçük bir düzeni, bir iki dostu olan basit bir adamken ben, mesele edilmesine varıyorsa iş bu dostların, eksik kalsın.

Onu çok seviyor(D)um yalan değil, hiçbir zaman da olmadı, o da beni çok güzel sevdi ama... Dostlarımın yeri ayrı olmalıydı, en çok da bir zamanlar eski dostlarım benim yerimi ayrı koymayıp ateşte bıraktıkları için; sevdiğime de olsa, dostum için hesap vermeyeceğim, hem de ortada herhangi bir şey yokken.

Galiba bu yolları yalnız yürümem gerekiyor benim

Yalnız ben biliyorum kara kaygılarımı, ciddiye alıyorum

En yakınım sandığım bile dışımda kalmış ne acı,

Sağlık olsun, ne ala.

Acıdır ki, her yanıma yanaşan kaygımı aşmak için oluyor

Sanırsın haksız, sanırsın anksiyete bozukluğu, sanırsın yoktan

Oysa, onu benimle paylaşacak olan nerde?

Kaygılı ve yapayalnız çocuklarız biz