Aşırı samimiyetsiz geliyor o lafta, yalnız görünürde kibarlık temsil eden "Her şey için teşekkürler" ve benzeri kırmızı nezaketler. Bin kere yalan işte, bariz biliyorum ki olmadı hiçbir zaman kıymeti göğsünüzde ne yapıp ettimse, öyle ki gözlerinize bakan görür bunh, çok değil. Aynı teşekkürü edemiyorum ben bu gece, pek çok kişi gibi seninle de, hiç tanışmamış olmayı dilerdim, üstelik her şeye "rağmen".

Zaman aşımına uğrar mı kırgınlık yahut uğramalı mı? Birine on yıl sonra var olup suyu bulandırma cesareti veren nedir tam olarak? Bıçakları mı çekmeli, alnından mı vurmalı; öylece mi durmalı, ya nasıl ve daha çok da neden?

Dostlarım az olduğu kadar hepsi seçili, sabit, belirli; yok açıkçası ihtiyacım eskinin onda biri kadar, üstelik olmamış birilerine ihtiyacım vakti.

Nefret ediyorum açıkçası böyle dönemlerden, her şey geride kalmış, kafam rahat yaşar giderken; hangi akla hizmet, neden şimdi kapım çalınır oldu ki, bunca zaman hep tam da burdayken üstelik.

Herkes olduğu yerde kalmalı, şahsen karanlık günlerimi hatırlamaya ne tahammülüm var ne biraz olsun yine solmaya niyetim; işin kötü yanı, böyle şeylerden hep ve en fazla etkilenmek lanetim, kimsenin umursamadığı şeylerin obruğa çevirdiği biri olmamak isterdim.

Herkes için basit bir denk gelişten ibaret, muhtemelen karşımdaki de zamanında bana neler hissettirdiğinden habersiz yahut bu umurunda olmaksızın, alelade, öylesine yeniden dahil olma çabasına girdi hayatıma işte, ne acı, ne ucuz!

Bugün fark ettim ki kimseden bir özür işitmemişim bütün hayatımda, genelde birleşmeler bile benim "iyi hadi öyle olsun bakalım" misali görmezden gelmelerim sayesinde şekillenmiş ama bu kez durum bunun aksini gerektiriyor, kendime saygım ve geri kalan her şey işte.

Bazı şeyler çok farklı olabilirdi ve korkarım benim yüzümden değil bu, hüznüm de bundan ilerisi değil; benim özlediğim şey çocukluğum, insan ilişkilerine olan açıkça boktan inancım, yoksa kişiler hiçbir duygu uyandırmıyor ki bu da ayrıca üzücü, dönüştüğüm yanık şeyi görüyorum bu halimde.

Çekiliyorum okuyucu; sudaki aksimden, parmak izlerimden, titreyen nefesimden, göz yaşlarımın belli belirsiz sesinden, kalbime çivili boşluktan, suskunluk garantili gecelerden, düşünmek ile adli bir vaka halini alan sevgiden; çiçekten, kelebekten, benim olmayanı anımsatan her ince ve "buna değen" şeyden, zarafetten, gülümsemelerden, sıcak kalplerden, bana bakan bakmayan gözlerden, bir kumar halini almış beklentilerden, yokuş aşağı iyimserlikten, kalbime batırılan izmaritten, gerçeğin acı soğuğundan, bilmekten işte sevilmediğimi onca ve nihayetinde O'nca doludizgin...

Sizin olsun bahçeler, iyi ve iç ısıtan şeyler o vakit, ben ıslak toprakta unutulmuş bir çukur, içinde kuru bir yaprak, ortasında bir kırık; oturmuyorum iyi şeylerle, uyuşmuyorum, sen şahitsin, denedim olmuyorum, kaybetmektense artık kayboluyorum ki kalan her şey gibi, tüm ben gibi bu da okunmayacak biliyorum, en iyi ihtimalle artık bir önemi kalmayana dek ki, kötü anlamda söylüyorum bunu da.

Vur ki vurulmamış olayım, kendime getirme çek götür beni, daha da gelmeyelim olma mı? Havası suyu hem eskidi buraların, hem değil eskisi gibi. İşte ben bugün ellerimden başlayarak paramparça olurken, en yalın ağıtımı bırakıyorum sana: Böyle olsun istemezdim.

Hep tam buradaydım ulaşmak isteyene

Aziz bir leke gibi kandan kedere

Perde kalktı gözümden, işte gece

Ben ki yine tek başıma, kırık hece

Tek zırhı ince göğsü olan bir adamım

Ve bu kez içeriden geldi kurşun

İtiraf etmeli, ne ben varım uzundur

Ne kimse, ne kimse, ne kimse.

En çok da o değil. Hiç.

İşte şimdi, olmayan şeyler kadar güçlüyüm

Onun kadar değil hala, ne acı.

Yansıması eskiyor kaderin düşerken hayli alçak uçurumdan

Aynısa da günler birbirinin, utanmadan büyüyor insan

Hep yolu düşlesem de gitmeyi hiç istemediğimi,

Yolda olmanın bariz bir ayrılık da gerektirdiğini

Kabul etmeyi, kabul etmeyi, neticede kabul olmayı

Ben de bilmem nasıl göze aldım sevmeyi

İhmal mi etseydim cebimde çiçek bulundurmayı,

Her pencereden ısrarla dışarı bakmayı,

"Sevgiden sigaralar" sarıp ısrarla yanmayı,

En ufak çarpıntıda baştan başlamayı,

Hayır efendim, onca şeyden sonra taze kalmayı.

Eski bana hiç benzemiyorum da, bu defa

Ucunu mu kaçırıyorum ince umutların sahi

Ben ki kalın bir kitap denli korkulan açılmaya

Oysa yarısı resimli, yalnızlık antolojisi

Maharetten ileri, kendimle karıştırırım herkesi

Her susuş, vurulan siyah bir duvar boyası sanki

Bilen bilir nereden bu güleçliğe geldiğimi

Eskiden çok güçlü, çok iyimser, çok renkliyim ama belki

Her karanlık hala biraz tanıdık gelir uzaktan, sahi.