Rehberinde tuttukların, takipte kaldıkların;

Karışmasın kanına, sen zaten yalnızsın bu durumda

Uyan diyorum yani okuyucu, olanların bile ne kadarı var

Ehemmiyeti ondan geriye yediden az herkesi

At çöpe gitsin, ayıp mı nesi ayıp

Sen de bilirsin onlar da biliyor

Aranız değil kötü, bir aranız yok

Bu mu kabalık, yoksa şimdiki mi samimiyetsizlik hatta riya

Kısa bir şiir bu okuyucu, sen de uzatma

En yakınındaki beşlinin ortalamasısın denir ya

Önce hayatını o beş kişiden ibaret kıl, ki inan zor değil

Onlara göre ekle yenileri, merhaba diyebileceğin herkesi

Yol olmaz eskinin iyisinden bile, üzgünüm ama öyle

Köşeli olmayı sorun sayarlar, hayır efendim değil

Prensiplerin olsun, zor adam desinler, burnu havada, geçimsiz...

Bir eksiği görmek için önce tüm parçaları kenara ayırmalısın unutma

Bırak akraba imiş, yok yaşlı imiş, geçimsiz denirmiş hepsi önemsiz.

Sana yakışan insan tiplerini belirle, dahasına selam dahi verme

Ayıp falan olmayacak, çünkü zaten aranızda dağlar var

Ne ortak konunuz ne bakış açınız, sade insan olmanız

Bugüne kadar verdin de hayatında olumlu olumsuz ne oldu

Öylece varlardı sadece, bazen isim bazen cisim

Kendini bil, yakışanı bil, bir çevre hedefle

Konfor alanını bilmem ama yaşasın kapalı devre!

Sürmek istiyorum sadece, pek viraj barındırmayan bir yolda, acelesiz ve alelade, bazen yola bile varlığımı unutturarak çekip gitmek istiyorum. Derdim olduğum yer değil, belki de olmadığımı arıyorum ama biliyorum yine de; vardığım an bir yere, aynı olacak yine, kapıdan çıkmadan aklımda her ne ve kim varsa geçmişten yine konacak gelip üstüme bir yükten farksız biçimde.

Geçmiş İstanbul'da da benim, Kuzey Kaliforniya'da da öyle olacak. Kim bilir belki de yalnızlıktan kaynaklıdır bu tanımlayamadığım eksiklik ama sadece artık algılayamıyorumdur yalnız olmadığım zamanları hatırlayamadığımdan eksiğin neliğini.

Belki de düzenli aralıklarla üstüne düşeceğim, günün gecenin büyük çoğunluğunu birlikte geçirdiğim birileri olsaydı eş dost, böyle olmazdım. Ama en zoru da o biliyor musun? Bul, tanış, alış, benimse, zor bela güven, sonra da acaba bu da aynı çıkacak mı diye gözünün içine bak. Fazla yeni olması gerekiyor, hatırlatmaması, kolaysa tabii. 

Sanırım gitmek kavramı benim için birileşti artık.

Ben harbiden yaşlandım galiba be okuyucu. Yok yok bu defa dramatik bir kanaldan söylemiyorum bunu. 

Ya abi yuva kurasım var mesela ne bileyim, yani böyle derdi günü ekmek kavgası olan, üç göz evi çoluğu çocuğu olan, öyle kendi halinde kavrulup giden o basit adam olmak istiyorum, basitlikte ferahlık vardır, konfor alanıma sarılıp uyumak istiyorum artık. 

Gözüm yok öyle bambaşka şeylerde, ne bileyim dünyayı gezmek gibi popüler hatta overrated fikirlerde; bizatihi kendi düşüncelerimden yoruldum ben, basitlik istiyorum, bütün gün dostluk kavramını falan değil de çocuğun okul taksidini... Ya ben o kadar iyi biliyorum ki beni daha mutlu edecek çünkü dünya çapında bir ödüldense, gece 11.30 gibi evde hanımla pikenin altına girip ikinci sınıf yerli dram filmi izlerken birbirimize "Sen bu durumda olsan beni bilmemne eder miydin?" diye sormak.

Baksana uzun cümlelerin insanıyım ben hala, millet reels peşinde ben yarım saat kendi kendime konuştuğum şeyler çekiyorum. 

Valla kim ne derse desin, deniz kıyısı bir evim, bir eşim bir işim, aha da benim saadet bu kadar.

Biliyorum başka hiçbir şey o midesizlere dokunmayacak, hiçbir başka şey "keşke öyle yapmasaydık" dedirtemeyecek. 

Benim zirvede olma isteğim bir tür erişilmezlik kaygısı ya da özel hissetme arzusu değil; sadece sniper gibi öcümü almak istiyorum hepsi bu.

Belki bu dediklerim beni çok saldırgan sunuyordur şuan ilk defa okuyan biri varsa ama bilen biliyor hikayeyi; kötü biri değilim, arzuladığım şeyler de herhangi kimse tarafından kötülük olarak nitelendirilebilecek hiçbir şey barındırmıyor ama "intikam" kelimesi biraz kötü huylu sadece.

Birini yaptığı kötü bir şey için pişman kılmak ve bu durumu geri alamayacağının üzerine bastırmak olsa olsa iyilik bile sayılabilir.

Alın demek isterdim, "Alın köpekler, işte uğruna taklalar attığınız şey bu paçavra; kaç para o kullanılmamış insanlığınız, dostluğunuz; şimdi onu sizden alacağım ki başka kimseye zarar vermeyin!" demek isterdim. "Sizi hayatınızda hiçbir insanın size vermediği kadar değer verip güvenerek, emin olarak birer kardeş gibi yanımda taşımıştım..."

Herkesin bir kusuru vardır, benim kusurum da bana duygusal olarak pahabiçilmez zarar vermiş kimseleri muhtaç durumda görme arzum olsun, kızmayın bana.

Biliyorum para beni mutlu etmeyecek, etmiyor da zaten ama en azından benim param olması birilerini kudurtacaksa bu da bir şey artık, onların seviyeleri buysa eşlik etmek gerekiyor ne yapalım.

Ha ama yine de bunları düşünmeye gerek duyacak biri olmak istemezdim, bunun için özür dilerim okuyucu, benim hiç suçum olmasa bile.

Gün unuttu ben unutmadım,

Üstünü örttüm de saklamadım

Dört köşe uydurdum arasında uyudum

Bakmadım ardıma, gördüm bakmadan da

En ince en keskindir hep, sakın unutma

Benimle birlikte eskisin isterdim her şey,

Halbuki ivmeli olan tek benmişim, sesim nefesim

Aha işte dün de oradaydı bugün de öylece

Çizer üstümü, ne kadar iyilesem, üstüme koysam

Burada bir halleri var hep, hatıralar, hatıralar

Geçmişten uzaklaşamamaksızın yaşlanmak

Hani biliyorum ya, bilmesem belki de

Hani bilmemek yaşamamışlık olmuyor ya

Ne anlamı kalıyor işte o noktada

Kendimi eniyilesem de. Biliyorum ya.

Geçmişe dönmek istemiyorum artık,

Düzeltsem de bir şeyleri, bileceğim ya düzelttiğimi

Beni yoran bunun kendisi.