Kaidemi yazamasam da baştan, bir yaşa daha basıyorum; önümdeki keskin belirsizliğe karşın tatmin dolu kalbim. Belki uzun yıllardır kasılmış bir kasın ilk kez gevşek oluşu gibi, uyku mahmurluğu gibi; onca, nice kaygılı ben, ciddiyetini gayet görmeme rağmen, endişelenemiyorum geleceğe.

İlk kez tasasızım şu son zamanlardır, ne kabuslar, ne sağlık sorunları, ne eksikliğini hissetmek birilerinin; hatta garip ki farkındayım, sakil durduğunun benle, vaktinde elzem sandığım şeylerin ve kimselerin. Bu demek mi ki ne hüzün ne kızgınlık silinir, sadece durabiliyorum işte ve durduğum yerde yorulmadan hem de, ilk kez.

İyi böyle ama bilmiyorum okuyucu, ilerisi nasıl olacak bilmiyorum; hakikaten doğru düzgün, her açıdan değecek bir işim olsaydı keşke, iti köpeği baş tacı edinmeden yahut iş bilmez salakların yanında telafi için fazladan iş gücü sunup gün sonlarında üç kuruşla ezilmeden; ederini almanın tadına varsaydım bugüne dek, dört değil on altı elim vardı sarılacak her işe ama öyle yoruldum ki hiçbir şey etmeyen çabalar icra etmekten... Öylece durmak koymaz oldu ne acı, bir konu hariç tabii:

Babam körleşiyor, etrafım yaşlanıyor, "artık yavaş yavaş olmamak üzere" bir gün gerçekleşeceği zaten kesin olan biçimde o aslan payı bana düşeyazıyor sorumlulukların... Kimsenin benden talep etmediği şeylerin dahi ve sahi eksikliğini dert edinmek için, "sadece kendimce olmayan biçimde" haklı sebeplerim var yani artık.

Engelim olmasa her şey çok mu farklı olurdu, muhtemelen olurdu, bunda benim de dahlim var evet ama bir yandan da biliyorum ki ben payıma düşeni kusursuzca yapsaydım bile yine kafamdaki o olmam gereken standarda yaklaşmayacaktım, çok şanslı isem eksi üçten eksi bire gelirdim ama asla sıfır değil ve realitenin devreye girip her şeyi acıklı kıldığı yer asıl burası işte... Farkındayım günden güne daha da eridiğinin kaslarımın, hatta platinimin galip geldiğini ve sinirlerime baskı yaptığını biliyorum gayet, insan kendini bilmek dışında neye yarıyor ki zaten...

Umutsuz değilim, sadece belirsizliğin devamlı titremesi uyanık tutuyor kaygılarımı, nasıl ve ne zaman yahut olacak mı, en azından bari sadece kendi kendini döndürebilen bir hayatım... 

Bir zamanlar hoşlandığım ve benden hoşlandığını da bildiğim -yahut en azından sandığım- biri vardı o geldi şimdi aklıma, ona hiçbir şey için söz veremediğim için bozulmuştu aramız, o benden kahramanca ve sonunu düşünmeksizin "yeter ki birlikte olalım, bir biçimde hallederiz" romantizmi bekliyordu ama bak aradan neredeyse bir yıl geçiyor olsa gerek, o zaman halledemediğim hiçbir şeyi halletmiş sayılmam şimdi. Her şeyi düşünmek zorundayım ben, esasen herkes öyle ama bir ben işte...

Herhangi bir şekilde iki kişilik hayatın bana göre olmadığını anlıyorum yirmi altı yaşımda, zira bugüne kadar hep yalnızdım -eş, dost, sevgili her ne dersen yani hepsi- ve buna o kadar alıştım ve başka türlüsünü o kadar yaşamadım ki, en ufak yaşayagöreyim afallıyor yahut irili ufaklı hatalar yapıyorum, bilinsin ki en son benim suçumdur bu ama ne yapayım işte. Kaçıngan bir tip değilim ha, insanın çoğu zaman duygusal bir destekten ve biriyle bir olma duygusundan daha fazlasına ihtiyacı olmadığını öngörebilecek yaştaydım her zaman mevzu dışarıdan gelecek bir şeyse şayet. Kimsenin elini tutmadık ya ne diyeyim, kimseyle hayalini kuracak parlak bir geleceğimiz olmadı, kendi kendimize bile paçayı kotaramadık yani baksana şu hale, öyle çok yakın dostlarımız dert ortaklarımız olmadı... Bazen o herkesin kapıldığı "Ulan gençliğim boşa mı gitti?" çanları bende de çalıyor ama sonra düşününce... Genel toplumun "gençliğini yaşamak" tabir ettiği şeyi bana şu gün altın tepside sunsalar muhtemelen istemem biliyorum, belki de sorun içten içe "herkes gibi olmak istemek" tarzında bir şeydir bilinç altımda, nitekim hayat o kadar da geçirgen değil, nasıl başladınsa çok az dahi olsa o paralelde kalmaya devam ediyor, hele ki ortada fiziksel bir belirleyici varsa. Ha bu yaştan sonra kadere hayıflanan bir salak falan olmayacağım ama ne bileyim...

Bilmiyorum yani abi, bilmiyorum, bazı şeyleri hiç yaşamadık, bilmediğim şeye göre de yargılanmayı adil görmüyorum, bilmiyorsan öğren tipi mevzular da değil neticede bunlar, kestiremiyorum salak saçma hallerim, gaflarım, belki kınanmaya müsait yanlarım varsa öyle olduklarını; yeni mi doğdun deseniz, evet.

O kadar uzun zamandır her konuda tekim ki, insanlarla maksimum üç sastten fazla geçirmek daraltıyor zihnimi, hemen sessiz köşeme kaçasım geliyor, dışarı desen artık tamamen anlam ve işlevini yitirdi benim için, başkalarının bir yerinde yabancı hissediyorum alelade bir sokakta bile, hele kalabalıklar... Çok isterdim içten bir çift sıcak gözün üstümden ayrılmayan ve aynısı bence de kendilerine garanti edilmiş bakışlarına sahip olmayı ama bir işim bile yok, hiçbir şeyim yok; insanların bununla ilgilendiğini düşündüğümden falan demiyorum bunu, lakin başka türlüsü nasıl olacak, insan film değil roman değil...

Neyse, bir yere bağlanacak değil bu yazı, sadece her gün neleri düşündüğümü bil istedim. Olumsuz herhangi bir his yok içimde, hatta düzenli olarak sevdiğim şeyleri yapabildiğim için çok mutluyum da ama ah keşke bir de bu kadar kendime alışacak biçimde yalnız ve geleceği karanlık görünecek biçimde işsiz olmasaydım. Benim "küçük olmak zorunda kalmış dünyama" hoş geldin, umarım tarafımdan biraz olsun bakabilmişsindir.

Neticede artık 26'yım, bazı şeylere gözümü kapatamam. Yine de eskisinden kat kat sağlamım, düzenimi kuramassm da bunca belirsizlik içinde kendimi bulmak tesadüf etti ne mutlu, bir tür oyalanma biçiminde dahi olsa deniyorum işte, kendimi yaşatıyorum güleç videolar ve bu uzun dizelerde işte. Tüm bu anlattıklarım -sade şimdi değil yıllardır- var etti iyi kötüsüyle kişiliğimi, buyurunuz nasıl biriysem, ne nedense sebebi işte.

İnsanlara "Zaten hiç arkadaşım değildiniz" derseniz kırılırlar ama "Hiç arkadaşınız değildim" derseniz gocunmazlar ve ben bundan nefret ediyorum, iliklerimi yakıyor bu iki yüzlülük. Var gibi duran insanların -evet tam olarak şu an bile- hiç olmamışlıklarının gayet bilincinde olarak ve üstelik de garip biçimde çıkarsız sürdürdükleri bu arkadaşlık (!) vesaireler midemi kırıyor!

En gerekenler dışında her şeyin atıldığı bir uçaktan pek farklı sayılmayan ömrüm, havada parçalanan her bir bavulda kalbimin parçalarını da taşımasa bu denli tenezzül etmezdim tanımazdan gelip en sivri cümlelerle -evet sırf keyif için- yakıp geçmeye dümdüz. Ne önemi var hatta oldu ki bir an dahi, acıtıcılık vasfı dışındaki yanlarının hayatımızdaki çoğu tanışıklığın ki içlerinde nicesi dostluk ve aşk gibi anılabilse de dayanaksız fakat kolaycana.

Kimse önem veriyor değil bağlara, koşul anlamındaki bağlı hatta bağımlı olmakla bir tutar olmuşlar ve hiç çekinmeksizin o asla bir vasfa yönelik de kullanamayacakları ve bu yüzden varlığıyla yokluğu denk sayılan o özgürlüklerine ket biçiyorlar bunu ne alakaysa. Bu kadar ölümcül olduğunu bilseydim -ki değil ama sizinki öyle yazık ki- en ufak içtenlikle gözünüze baktığım her saniyeden utanmak şuraya dursun, geçmişe gider mıhlatırfım birine kendimi.

Hep yalnızdım çünkü var olanlar dahi, her anlamda birer "değil"

Işıklarını kapamadan göremeyeceksin beni

Onca parıltılı yansıması arasında hayatın

Yitecek görüntüm kırılarak tüm düzlemlerde

Rekabet ettirme sakın, kaybolup giderim;

Vaatmiş, yarışmış; ne ben gencim, ne anlamlı artık

Kimseyi geçmek için uğraşmayacağım,

Kimseden daha çok sevdiğimi kanıtlama çabasına

Kuru ve gülünç düellolara, birini meta edip kazanmaya

Razı olmayacağım bu kırık ve ezbere dünyada.

Öylece duruyorum burada, gayrıbelirgin, gece gibi

Sessizce otursan yanıma, hani olmak dışı gayesiz

Kime kendim olmaktan başka ne sunabilirim ki

Bilinse keşke bunun harici her talebin kıymetsizliği

Fosforlu bir tabela olmaya yok niyetim,

Yanımdan hızla geçip gidecek biri, zaten görmesin beni.

Nerede dalgın, buğulu bir göz, öne eğik baş, mağrur bakış

O benimdir: o sessiz, yalın, iddiasız, dingin, belki silik insanlar 

Benim İnsanlarım... Çoktandır nerdeler ki?

Kayda değmek ve orda kalmak, işte bütün mesele bu.

Afedersin ama artık oldum gibi be okuyucu, ki bunu ne yüksek bir yerden, ne bağırarak söylüyorum inan ki. İzimi duymadığın iki ayda çok şey oldu; sevdiğim güzel, kıymetli büyüklerin kayıplarından tut, bir pranga gibi taşıdığım bazı işlerden sıyrıldığım, yirmi beş yıllık evimden taşındığım... Neyse süreci boşver de, kendimi buldum artık, içimden gelen şeyleri yapıyorum ve içimden bir şeyler geliyor artık yani en önemlisi; hala yalnız mıyım, evet yapayalnızım ama ne bileyim kimseyi özlemiyorum, bazı şeylerin burukluğu benimle birlikte taşınmadı sanırım, "ben de yalnızım yani ne yapayım, hep öyleydim" diyor ve bunu mavi gözlü olmakla bir tutuyorum. Ha zaten artık yakınlık da kuramıyorum, alıştığımdan mıdır nedir oturmuyor üstüme, tek başınalığımı arıyorum hemen; hüznüm esasen, geçmişten gelen bir yakınlığım olmsmasında en çok, çocukluk arkadaşları ve yakın dostlar, arkadaş grupları gibi herkesin hayatında sanki otomatik var olan şeyler... Bir burukluk o işte.

Bazı şarkılar vardı mesela dinleyemediğim, yine aynı şeyleri hatırlatıyorsalar da bana, en yüksekten çalın diyorum artık; biliyorum ki hüzünlü olmamak değil iyi olmak, iyi şeylerin yaşanması bile değil, al kan içinde dahi -ki değiliz- kıymetini bilmek, o hiç ve hala yaşamayı beceremediğim anın olmasa da, öyle böyle kendin olmanın.

Ben yine eski ben, kendi çapında debeleniyorum bir başıma, kendi kendime bir şeyler yapıyorum, deniyorum, çalışıyorum ve bu ya hani aslında yaşamak... Tadını aldıkça tutunuyorum, bir karşılığı olmaksızın hatta tüm desteksizliklerime ve konuşulmasına rağmen ardımdan; yanımda olmayan kalabalığın kötü anlamda arkamda olması artık sadece mizah duygumu güçlendiren bir güldürü unsurundan ibaret.

Bir akşam üstüyüm artık, günün bitimi değil ışıkların açılışı konulu; kimse davetli değil, kapıysa kilitsiz hatta var bile değil; uğranmayacağı bilinen ama zaten uğransa kuru pastası yetmeyecek kendi halinde, sessiz bir parti gibiyim. Yalnız önüme bakıyorum, bir şey olup olmayacağını umursamaksızın, yaşlı bir vakurluk çöktü, saçımla doğru orantılı azaldı kederim ve yapabilmeye başladım, genel olarak işte.