Işıklarını kapamadan göremeyeceksin beni

Onca parıltılı yansıması arasında hayatın

Yitecek görüntüm kırılarak tüm düzlemlerde

Rekabet ettirme sakın, kaybolup giderim;

Vaatmiş, yarışmış; ne ben gencim, ne anlamlı artık

Kimseyi geçmek için uğraşmayacağım,

Kimseden daha çok sevdiğimi kanıtlama çabasına

Kuru ve gülünç düellolara, birini meta edip kazanmaya

Razı olmayacağım bu kırık ve ezbere dünyada.

Öylece duruyorum burada, gayrıbelirgin, gece gibi

Sessizce otursan yanıma, hani olmak dışı gayesiz

Kime kendim olmaktan başka ne sunabilirim ki

Bilinse keşke bunun harici her talebin kıymetsizliği

Fosforlu bir tabela olmaya yok niyetim,

Yanımdan hızla geçip gidecek biri, zaten görmesin beni.

Nerede dalgın, buğulu bir göz, öne eğik baş, mağrur bakış

O benimdir: o sessiz, yalın, iddiasız, dingin, belki silik insanlar 

Benim İnsanlarım... Çoktandır nerdeler ki?

Kayda değmek ve orda kalmak, işte bütün mesele bu.

Afedersin ama artık oldum gibi be okuyucu, ki bunu ne yüksek bir yerden, ne bağırarak söylüyorum inan ki. İzimi duymadığın iki ayda çok şey oldu; sevdiğim güzel, kıymetli büyüklerin kayıplarından tut, bir pranga gibi taşıdığım bazı işlerden sıyrıldığım, yirmi beş yıllık evimden taşındığım... Neyse süreci boşver de, kendimi buldum artık, içimden gelen şeyleri yapıyorum ve içimden bir şeyler geliyor artık yani en önemlisi; hala yalnız mıyım, evet yapayalnızım ama ne bileyim kimseyi özlemiyorum, bazı şeylerin burukluğu benimle birlikte taşınmadı sanırım, "ben de yalnızım yani ne yapayım, hep öyleydim" diyor ve bunu mavi gözlü olmakla bir tutuyorum. Ha zaten artık yakınlık da kuramıyorum, alıştığımdan mıdır nedir oturmuyor üstüme, tek başınalığımı arıyorum hemen; hüznüm esasen, geçmişten gelen bir yakınlığım olmsmasında en çok, çocukluk arkadaşları ve yakın dostlar, arkadaş grupları gibi herkesin hayatında sanki otomatik var olan şeyler... Bir burukluk o işte.

Bazı şarkılar vardı mesela dinleyemediğim, yine aynı şeyleri hatırlatıyorsalar da bana, en yüksekten çalın diyorum artık; biliyorum ki hüzünlü olmamak değil iyi olmak, iyi şeylerin yaşanması bile değil, al kan içinde dahi -ki değiliz- kıymetini bilmek, o hiç ve hala yaşamayı beceremediğim anın olmasa da, öyle böyle kendin olmanın.

Ben yine eski ben, kendi çapında debeleniyorum bir başıma, kendi kendime bir şeyler yapıyorum, deniyorum, çalışıyorum ve bu ya hani aslında yaşamak... Tadını aldıkça tutunuyorum, bir karşılığı olmaksızın hatta tüm desteksizliklerime ve konuşulmasına rağmen ardımdan; yanımda olmayan kalabalığın kötü anlamda arkamda olması artık sadece mizah duygumu güçlendiren bir güldürü unsurundan ibaret.

Bir akşam üstüyüm artık, günün bitimi değil ışıkların açılışı konulu; kimse davetli değil, kapıysa kilitsiz hatta var bile değil; uğranmayacağı bilinen ama zaten uğransa kuru pastası yetmeyecek kendi halinde, sessiz bir parti gibiyim. Yalnız önüme bakıyorum, bir şey olup olmayacağını umursamaksızın, yaşlı bir vakurluk çöktü, saçımla doğru orantılı azaldı kederim ve yapabilmeye başladım, genel olarak işte.